Dönüş, yıllar sonra doğduğu şehre geri dönen Fabris in hikâyesini anlatıyor. Fabris, geçmişiyle ve hafızasıyla yüzleşmek için döner; fakat karşılaştığı şehir artık bildiği yer değildir. Sokaklar, insanlar, anılar… Hepsi tanıdık ama aynı zamanda yabancı gelir.
Roman boyunca:
* geçmiş ve şimdi iç içe geçer,
* hatıralar gerçekle karışır,
* karakter aidiyet duygusunu sorgular,
* “eve dönüş” fikrinin gerçekten mümkün olup olmadığı araştırılır.
Kitap klasik olay örgüsünden çok atmosfer ve düşünce üzerinden ilerliyor. Bu yüzden okurken bazen bir rüyanın içinde dolaşıyormuş hissi veriyor.
Alberto Manguel’in dili de oldukça şiirsel ve metaforik olduğu için, hikâye net cevaplardan çok his bırakmayı amaçlıyor.
Peki kurgu bir hayal üzerine mi yapılmış?
Evet, kitabın bir yerden sonra bilinçli olarak “gerçek mi, düş mü, hatırlama mı?” çizgisini bulanıklaştırdığı söylenebilir. Dönüş tam olarak net bir cevap vermiyor; zaten kitabın atmosferi de bunun üzerine kurulu. Şehir, insanlar ve olaylar giderek gerçeklikten kopmuş gibi hissediliyor. Okur da ana karakter gibi yabancılaşma ve geçmişin ağırlığı içinde
kayboluyor. Yani “aslında hepsi hayaldi” gibi kesin bir açıklama yok. Manguel daha çok sürgünlük, aidiyetsizlik ve geçmişe dönüşün
insan zihninde yarattığı kırılmayı hissettirmek istiyor.
Ben kitabı çok sevdim, bir solukta okunabilecek bir kitap.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.