Şaheser. Gerçek mânâda gerçek bir şaheser olan bu kitap, okurken gerek İvan İliç'in masadaki sarhoş hallerinden utanıyor, gerekse Pseldonimov'un aynı gece içerisinde ki çaresizliğini iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Öncelikle başlangıçta aslında sadece bir fikir belirten ve sırf kendisiyle aynı fikirde olmadığı, belkide dürüst davrandığı için Semyon İvanoviç'e sinirleri bozulan üst rütbeden birisiyle karşılaşıyoruz. Belki içtiği bir kaç kadehin etkisiyle yolda giderken kafasına takıyor Semyon İvanoviç'in sözlerini ve aslında Semyon'un orada olmadığını dahi bilmesine rağmen, gereksiz bir şekilde ona inat olarak aklında ki kahramanlık fikrini uygulamaya geçiriyor. Eğer o an evine dönseydi,bu kahramanlığı yalnızca hayallerinde bıraksaydı bir gerdek gecesi mahvolmaz,insanlar gıcıklık ve ne yapacağını bilememezlik arasında dönüp durmazlardı.Sözde aşağı rütbeye bir çeşit hayat dersi vermek için oraya giren kahramanımız,"keşke böyle bir hayat dersi vermeseydin" dedirttiriyor insana. Ki verdiği rahatsızlık sadece çevresindeki 30 kişiye, özellikle gelin ve damada değildi, kendisi de bundan öyle rahatsız oldu ki 8 gün evinden bile çıkamadıDostoyevski'nin bu kitabından anlıyoruz ki,bir iş yapacakken-özellikle başka insanları da kapsayacak bİr iŞ-enine boyuna dünmeden kalkışmamaLı, içkiyi kaçırmamalı ve aynı zamanda işgüzarlıktan da kaçınmalıyız. Eğer ben Pseldonimov'un yerinde olsaydım, o kadar uğraşmaz adamı dışarıya atardımOkurken kimin haklı olduğunu(mesela gelinde haklılık payıolup olmadığını-Kİ vAr-) tam olarak anLaYaMAdığımız ama haksız tarafın bariz olarak kahramanımız olduğunu, geçirdiği 8 günü de tamamıyla hak ettiğini bildiğimiz bir eser olmuş. Daha önce bir kitapta bir başrole hiç bu kadar sinirlenmemiştim galiba.
"Kaldıramadın"
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.