Kendinle konuşmayı öğrendiğinde dünya değişir.
Kitabın en güçlü yanı, bağırmadan konuşması…
Sana büyük hayat dersleri vermeye çalışmıyor. Küçük cümlelerle insanın kalbine dokunuyor. Özellikle sürekli yetişmeye çalışan, zihni yorulan, içi sessizce tükenen insanlar için adeta bir durak gibi.
Yazarın dili çok sakin. Bir öğretmen gibi değil, seni anlayan biri gibi yazıyor. Yargılamıyor. “Neden böyle hissediyorsun?” demek yerine, “Yoruldun biliyorum.” hissi veriyor. Bu yüzden kitap birçok okuyucuda huzur ve hüzün duygusunu aynı anda bırakıyor.
En etkileyici taraflarından biri de yalnızlık, kaygı, ilişkiler ve başarı baskısı hakkında söyledikleri. Özellikle şu düşünce kitabın ruhunu taşıyor:
“Dinlenmek tembellik değildir. Bazen ruhun da nefese ihtiyacı vardır.”
Kitap aslında yavaşlamayı değil, fark etmeyi öğretiyor. Çünkü insan bazen çok hızlı yaşarken:
sevildiğini,
kırıldığını,
yorulduğunu,
hatta mutlu olduğunu bile fark edemiyor.
Eleştirisel açıdan bakarsam; bazı okuyucular kitabı fazla “basit” bulabilir. Çünkü edebi olarak çok ağır bir anlatımı yok. Ama bence gücü tam da burada. Karmaşık hayatlara sade cümlelerle dokunabiliyor. Her cümle altı çizilecek kadar derin değil belki ama bazı cümleler tam doğru zamanda insanın içine işliyor.
Kitabı okurken insanın içinde şu his oluşuyor:
“Birileri beni uzun zamandır ilk kez sakinleştirdi.”
Ve sanırım kitabın asıl başarısı da bu.
Kitaplarınızın bol olması dileğiyle keyifli okumalar dilerim arkadaşlar.
·
60 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
