Ey gidi goca dünya, gam yükü müsün?
Sally Rooney den insan ilişkileri üzerine bir roman daha.
2 yakın arkadaş Alice ve Eileen'ın birbirine mektupları ve devamında hayatlarına psikolojik ve kişisel bir bakış.
Okurken 'insan ilişkileri neden bu kadar karmaşık, hep mi böyle' diye sorduruyor. Hep böyle olmasa da kitap o konuşulmayan kaotik bağlara ve hislere bolca yer veriyor.
İletişim ne kadar iyi olsa da işlerin yolunda gitmeyebileceği çok net anlaşılıyor.
Yüzeysel ve sığ biri gibi görünen Felix, Alice'nin erkek arkadaşı, herkesten daha çok konuya hakim. Kişilik analizini, aralarındaki bağları hepsinden daha iyi yorumluyor.
Birbirlerinden hiç hoşlanmıyormuş, anlaşamıyormuş gibi görünen Alice ve Felix hemen sevgili olurken, birbirlerini yıllarca tanıyıp seven Simon ve Eileen bir türlü bir araya gelemiyor. Eileen'ın işler 'yürümezse ne olacak' düşüncesi her şeyi engelliyor. Simon'ın ise sürekli 'tamam, sen de dersen o' tavrı hiç yardımcı olmuyor.
Onlara akıl versek 'konuşun, çözün şu işi' desek konuşsalar bile bir yere varamayacağını biliyoruz. Çünkü hep öyle oldu. Ama neyseki yazar bize mutlu son verdi.
Modernist kitaplardaki Tanrıtanımazlık teması bir düşünceden çıktı, okuyucuya da bu aşılanmaya çalışılıyor sanki.
3 ana karakterin de ısrarla bu konuda savunmacı hali, inançlı Katolik Simon ile dalga geçmeleri, acımaları. Arada bir de imrenmeleri düşündürücü.
Bunun yanında aynı şey heteroseksuellik içinde yapılıyor. Sadece karşı cinse değil illa aynı cinse ilgi duymayanla da dalga geçiliyor.
İlişkilerin bu kadar kaosa sürüklenmesinin sebebi belki de insanın kendine her şeyi hak görüp kendini her şeyin bu kadar üstünde tutma gafletidir...
Sally Rooney den insan ilişkileri üzerine bir roman daha.
2 yakın arkadaş Alice ve Eileen'ın birbirine mektupları ve devamında hayatlarına psikolojik ve kişisel bir bakış.
Okurken 'insan ilişkileri neden bu kadar karmaşık, hep mi böyle' diye sorduruyor. Hep böyle olmasa da kitap o konuşulmayan kaotik bağlara ve hislere bolca yer veriyor.
İletişim ne kadar iyi olsa da işlerin yolunda gitmeyebileceği çok net anlaşılıyor.
Yüzeysel ve sığ biri gibi görünen Felix, Alice'nin erkek arkadaşı, herkesten daha çok konuya hakim. Kişilik analizini, aralarındaki bağları hepsinden daha iyi yorumluyor.
Birbirlerinden hiç hoşlanmıyormuş, anlaşamıyormuş gibi görünen Alice ve Felix hemen sevgili olurken, birbirlerini yıllarca tanıyıp seven Simon ve Eileen bir türlü bir araya gelemiyor. Eileen'ın işler 'yürümezse ne olacak' düşüncesi her şeyi engelliyor. Simon'ın ise sürekli 'tamam, sen de dersen o' tavrı hiç yardımcı olmuyor.
Onlara akıl versek 'konuşun, çözün şu işi' desek konuşsalar bile bir yere varamayacağını biliyoruz. Çünkü hep öyle oldu. Ama neyseki yazar bize mutlu son verdi.
Modernist kitaplardaki Tanrıtanımazlık teması bir düşünceden çıktı, okuyucuya da bu aşılanmaya çalışılıyor sanki.
3 ana karakterin de ısrarla bu konuda savunmacı hali, inançlı Katolik Simon ile dalga geçmeleri, acımaları. Arada bir de imrenmeleri düşündürücü.
Bunun yanında aynı şey heteroseksuellik içinde yapılıyor. Sadece karşı cinse değil illa aynı cinse ilgi duymayanla da dalga geçiliyor.
İlişkilerin bu kadar kaosa sürüklenmesinin sebebi belki de insanın kendine her şeyi hak görüp kendini her şeyin bu kadar üstünde tutma gafletidir...
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.