“Nefislerin özleri birbirine benzer yaratılmıştır. Benzerler birbirine rastlayınca nefis benzerinin güzelliklerini tanımayı ister. Bu istek onda parlak bir nura dönüşür. Nur da benzerine kavuşma yolunu aydınlatır.”
Belki de kitabın bütün ruhunu tek cümlede özetleyen satırlar bunlar… Aşkı kesin sınırlarla tanımlamaya çalışan her çaba eksik kalıyor. Çünkü hanginizin gerçek âşık olduğunu bilemedik, belki de hiçbir zaman bilemeyeceğiz. Aşk, tek bir cevaba sığmayacak kadar derin ve tanımlanamaz bir duygu.
Fedakârlık mı, hasret mi, sessizlik mi, hırçınlık mı, yoksa kendinden vazgeçiş mi? Aşk bazen bunların her biri, bazen de hiçbiridir. Hakiki aşkın hangisi olduğuna kesin bir hüküm vermek ise neredeyse imkânsız. Belki de aşkın büyüsü tam burada saklıdır; onu tanımlamaya çalıştıkça biraz daha belirsizleşmesinde.
Seni tanımlayamayacağımı biliyorum bu yüzden seni hep hasretle selamlayacağım Profesör..
Belki bir gün.
·
195 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Nefislerin birbirini tanıdık nura doğru çekmesi... Kelimelerle sınır çizilemeyecek bir ülkeyi, ne kadar da zarif bir sınır ihlaliyle anlatmışsın. Aşkı bir formüle indirgemek isteyen akla karşı, kalbin muazzam ve kaotik savunmasını yapmış satırların.
İnsan, benzerini bulduğunda aslında kendi kayıp parçasına çarpıyor. Yazında bahsettiğin belirsizlik, aşkın bir eksikliği değil, aksine onun sonsuzluğu.. Çünkü sınırları belli olan her şey tükenmeye mahkumdur. Oysa aşk, cevapsız soruların, fedakarlık mı, hasret mi?ikilemlerinin yarattığı muazzam boşlukta nefes alıyor..
Yüreğine sağlık 💐💐💐