Her Sabah Kim Olduğunu Unutarak Uyanmak: *Uyuyana Kadar*
Gece gece aklıma düştü, uyumadan önce buraya yakın zamanda bitirdiğim ve beni psikolojik olarak resmen hırpalayan bir kitabın notunu bırakmak istedim: S.J. Watson’ın *Uyuyana Kadar* romanı.
Kitap tam bir psikolojik gerilim başyapıtı. Konusu ilk duyduğumda bile tüylerimi diken diken etmişti ama okurken yaşattığı klostrofobik his çok başkaydı. Düşünün; her sabah uyanıyorsunuz, aynaya bakıyorsunuz ve karşınızda yirmilerinde genç bir kadın yerine kırklı yaşlarında yaşlı bir yüz görüyorsunuz. Yanınızda hiç tanımadığınız bir adam var ve size kocanız olduğunu söylüyor. Geçirdiğiniz bir kaza yüzünden hafızanız her uyuduğunuzda, yani her gece sıfırlanıyor. Her güne sıfırdan, koca bir hiçlikle başlıyorsunuz. Karakterimiz Christine’in trajedisi tam olarak bu.
Kitabın anlatım tarzı çok zekice kurgulanmış. Christine’in doktorunun tavsiyesiyle gizli gizli tuttuğu günlük üzerinden ilerliyoruz. Biz de okuyucu olarak tam Christine'in konumundayız; dün ne olduğunu bilmiyoruz, günlüğe ne yazdıysa ona inanmak zorundayız. Bir günlüğe ne kadar güvenebilirsiniz ki? Ya da her sabah size hayatınızı yeniden anlatan o "şefkatli" kocaya?
> Günlüğün ilk sayfasına büyük harflerle yazılmış o cümle beni kalbimden vurdu: "Ben’e güvenme."
>
Kitap ilerledikçe sayfaları nasıl çevirdiğinizi anlamıyorsunuz. Yazar resmen insanın algısıyla oynuyor. Güvendiğiniz herkes bir anda şüpheliye dönüşüyor. Sürekli bir tetikte olma hali, "acaba şu an etrafındaki herkes ona yalan mı söylüyor?" paranoyası... Kitap bittiğinde derin bir nefes aldım ve hafızamın, anılarımın ne kadar büyük bir nimet olduğunu bir kez daha anladım. Bizi biz yapan şey anılarımızsa, onlar gittiğinde geriye bizden ne kalır ki?
Ters köşe seven, okurken bulmaca çözmekten hoşlanan ve o tekinsiz gerilim atmosferini iliklerine kadar hissetmek isteyenler kesinlikle şans versin. Şimdi ben de bu gerilimle ne kadar rahat uyuyabilirim bilmiyorum ama kesinlikle okuduğuma değdi.
·
69 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.