Gizem ERYENER
@eryenergizem
“ A library is a hospital for the mind”
92 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi·384 syf.·
2026 33. kitabı
Her Sabah Kim Olduğunu Unutarak Uyanmak: *Uyuyana Kadar*
Gece gece aklıma düştü, uyumadan önce buraya yakın zamanda bitirdiğim ve beni psikolojik olarak resmen hırpalayan bir kitabın notunu bırakmak istedim: S.J. Watson’ın *Uyuyana Kadar* romanı.
Kitap tam bir psikolojik gerilim başyapıtı. Konusu ilk duyduğumda bile tüylerimi diken diken etmişti ama okurken yaşattığı klostrofobik his çok başkaydı. Düşünün; her sabah uyanıyorsunuz, aynaya bakıyorsunuz ve karşınızda yirmilerinde genç bir kadın yerine kırklı yaşlarında yaşlı bir yüz görüyorsunuz. Yanınızda hiç tanımadığınız bir adam var ve size kocanız olduğunu söylüyor. Geçirdiğiniz bir kaza yüzünden hafızanız her uyuduğunuzda, yani her gece sıfırlanıyor. Her güne sıfırdan, koca bir hiçlikle başlıyorsunuz. Karakterimiz Christine’in trajedisi tam olarak bu.
Kitabın anlatım tarzı çok zekice kurgulanmış. Christine’in doktorunun tavsiyesiyle gizli gizli tuttuğu günlük üzerinden ilerliyoruz. Biz de okuyucu olarak tam Christine'in konumundayız; dün ne olduğunu bilmiyoruz, günlüğe ne yazdıysa ona inanmak zorundayız. Bir günlüğe ne kadar güvenebilirsiniz ki? Ya da her sabah size hayatınızı yeniden anlatan o "şefkatli" kocaya?
> Günlüğün ilk sayfasına büyük harflerle yazılmış o cümle beni kalbimden vurdu: "Ben’e güvenme."
>
Kitap ilerledikçe sayfaları nasıl çevirdiğinizi anlamıyorsunuz. Yazar resmen insanın algısıyla oynuyor. Güvendiğiniz herkes bir anda şüpheliye dönüşüyor. Sürekli bir tetikte olma hali, "acaba şu an etrafındaki herkes ona yalan mı söylüyor?" paranoyası... Kitap bittiğinde derin bir nefes aldım ve hafızamın, anılarımın ne kadar büyük bir nimet olduğunu bir kez daha anladım. Bizi biz yapan şey anılarımızsa, onlar gittiğinde geriye bizden ne kalır ki?
Ters köşe seven, okurken bulmaca çözmekten hoşlanan ve o
Cem Tunçer’in *Melanie Klein, Melanie Klein!* novellası için sosyal medyada ya da bir kitap bloğunda paylaşabileceğin, samimi ama derinliği olan bir inceleme yazısı hazırladım.
Kendi sesinden paylaşıyormuş gibi rahat, büyük laflardan kaçınan ama kitabın ruhunu yakalayan bir ton seçtim. İhtiyacına göre üzerinde küçük değişiklikler yapabilirsin:
### Bir Zihnin İçinde Kaybolmak: *Melanie Klein, Melanie Klein!*
Son zamanlarda okuduğum en nevi şahsına münhasır, en "bu çağa ait" metinlerden biriyle geldim: Cem Tunçer’in taze çıkan novellası *Melanie Klein, Melanie Klein!*
Cem Tunçer’in o kendine has, zeki ve ironik üslubunu zaten takip edenler bilir ama bu kitapta küçürek öykü tadını alıp 112 sayfalık nefis bir anlatıya dönüştürmüş. Karşımızda öyle bildiğimiz, klişelerle örülü aşk hikayelerinden biri yok. Kentli, modern, içindeki bağlanma kaygılarıyla ve varoluşsal sancılarıyla boğuşan iki insanın karşılaşmasını izliyoruz.
Bir tarafta ne iş yaptığı tam anlaşılamayan, piyano çalan, resim yapan, Bach ve Melanie Klein seven, dışarıdan kusursuz ama göğsünde bir papatya dövmesi taşıyan o melankolik kadın; diğer tarafta fallara, kehanetlere inanan işsiz bir yazar... Bir barda kesişen yollar ve sonrasında birbirlerinin evrenine sızmaya çalışırken yaşadıkları o tanıdık yabancılık.
Kitabın beni en çok yakalayan yeri kesinlikle dili oldu. Yazar; büyük aforizmalar kasmadan, "edebiyat yapacağım" diye debelenmeden, tam olarak bugün konuştuğumuz, WhatsApp mesajlarında ya da gece yarısı mutfakta fısıldaştığımız o ritimle yazmış. Cümleler arasına gizlenmiş o minik diyaloglar, zamane insanının ilişkilerdeki o tanıdık tedirginliğini o kadar iyi veriyor ki... Hikayeyi dışarıdan izlemiyor, adeta karakterlerin zihnindeki o gürültünün içinde dolaşıyorsunuz.
> *"İnsan sevdiklerini, âşık
