Ahh canım Snellman…
İdeallerine sımsıkı sarılmış, onları yalnızca savunmakla kalmayıp yaşatmayı da başarmışsın; hem de yüzyıllar öncesinde. Kendi halkına tuttuğun ışık, bugün benim içimde de kolay kolay sönmeyecek bir meşale yaktı.
Şimdi kendi kendime soruyorum: Ben de senin gibi çevremdekileri bu uyanışa çağırıp “Kaderimize terk edilmeyelim, artık uyanalım.” diyebilir miyim? Umarım bir gün bunu gerçekten diyebilirim.
Seni yüz yüze tanımayı, seninle uzun uzun sohbet etmeyi isterdim. Büyük ihtimalle bize şöyle derdin:
“Gençsiniz ve karamsarsınız; bu kabul edilebilir bir durum değil.”
Kitabı okurken yürüdüğüm sokaklara farklı gözlerle bakmaya başladım. Düzensiz, çarpık, yıkılmış kaldırımlara tahammül edemez oldum. Çünkü insan bir kez bilinçle bakınca şunu hissediyor:
“Biz bunu hak etmiyoruz.”
Gerçekten hak etmiyoruz.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.