Camus: Adalet ve Anne Arasında
Ağzımda sigarası, dik yakalı pardösüsü ve hüzünlü ama keskin bakışlarıyla Albert Camus, 20. yüzyıl edebiyatının ve felsefesinin en ikonik figürlerinden biri…
Cezayir Bağımsızlık Savaşı sırasında, şiddetin ve terörün tırmandığı bir dönemde Camus, Stockholm'de Nobel ödülünü alırken bir öğrencinin Cezayir’in bağımsızlık mücadelesine katılmamasına dair eleştirel sorusuna şu tarihi cevabı vermişti:
“Terörü her zaman lanetledim. Aynı şekilde, örneğin Cezayir sokaklarında körü körüne uygulanan ve belki de annemi ya da ailemi vurabilecek terörü de lanetlemeliyim. Adalete inanıyorum… ancak annemi adaletten önce savunurum.”
Bu cümle, Camus’nün soyut ideolojiler ve keskin "adalet" kavramları yerine, her zaman insanı, vicdanı ve somut sevgiyi ön planda tuttuğunun en büyük kanıtıdır. Çizgi roman ismini tam olarak bu insani çelişkiden alıyor. Ki daha önce Düşüş’te “insanı savunuyorum çünkü düştüğünü gördüm.” sözünü de burada anmakta fayda var. Adaleti arayan ama adaletin içinde asıl insanı, vicdanı, sevgiyi arayan bir adamın hikayesi…
Kitap, kronolojik bir biyografi olmanın ötesinde, Camus’nün iç dünyasına ve onu şekillendiren coğrafyaya odaklanıyor. Yazar onun çocukluk arkadaşıymış gibi pürüzsüz ve şiirsel bir anlatım sunuyor.
Laurent Gnoni’nin çizimleri, ki kendisi Camus uzmanıdır, dönemin atmosferini yakalamakta oldukça başarılı. Renk paletinde Cezayir’in (belki de Afrika’nın) sıcaklığını yansıtan sarı/toprak tonları ile Fransa’nın (belki de Avrupa’nın) kasvetini yansıtan gri ve soğuk tonlar arasındaki geçişler hikayenin duygusal ritmini belirliyor.
"Camus: Adalet ve Anne Arasında", sadece sıkı Camus hayranları için değil, felsefeye ve edebiyat tarihine meraklı her okur için harika bir giriş niteliğinde. Bir çizgi romandan ötesi…
Her zaman çok önemli gördüğüm şekilde, bir
·
21 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.