Çocuk Geliyor benim için sadece bir roman olmadı. Kitabı bitirdiğimde uzun süre kendime gelemedim. Bazı kitaplar hikâye anlatır, bazılarıysa insanın içine yerleşir; bu kitap ikinci gruptaydı. Okurken sürekli boğazım düğümlendi çünkü anlatılan acı sadece karakterlerin değil, bütün bir toplumun taşıdığı bir yara gibiydi. En ağır hissettiren şey ise yaşananların gerçek olmasıydı. Kurgu okuyor gibi değil de, yıllardır susturulmuş insanların çığlıklarını dinliyor gibi hissettim.
Han Kang’ın dili çok sakin ama o sakinliğin altında korkunç bir ağırlık var. Bağırmadan, dramatikleştirmeden insanın içine işliyor. Özellikle ölüme, kaybolmaya ve geride kalan insanların suçluluk duygusuna yaklaşımı beni çok etkiledi. Kitap boyunca herkes biraz yarım kalmış gibiydi. Sanki kimse gerçekten yaşamaya devam edememiş ama tamamen ölememiş de. O his kitabın her sayfasına sinmişti.
En çok etkilendiğim şeylerden biri, olayların sadece tek bir kişinin gözünden anlatılmaması oldu. Her bölümde başka bir insanın acısını görmek, yaşanan katliamın ne kadar büyük olduğunu daha sert hissettirdi. Bir annenin sessizliği, bir arkadaşın suçluluğu, hayatta kalanın utanması… Hepsi birbirine karışıyordu. Okurken bazen durup düşünmek zorunda kaldım çünkü bazı cümleler insanın içine oturuyor.
Kitapta şiddet açık açık anlatılıyor ama asıl yoran şey fiziksel şiddetten çok insanların ruhlarında bıraktığı izlerdi. Ölüm korkusundan ziyade unutulma korkusu vardı. Sanki kitap boyunca “Bir insan gerçekten ne zaman yok olur?” sorusu dolaşıyordu. Han Kang bunu öyle iyi vermiş ki kitabı kapattıktan sonra bile karakterleri düşünmeye devam ettim.
Benim için en ağır tarafı ise gençliğin yok oluşuydu. Daha yaşayacak hayatı olan çocukların, gençlerin bir anda sadece bir “sayıya” dönüşmesi çok sarsıcıydı. Kitap bunu öyle gerçek hissettiriyor ki insan ister istemez öfke duyuyor. Ama aynı zamanda büyük bir çaresizlik de hissediliyor. Çünkü bazı acılar yıllar geçse bile tamamen kapanmıyor.
Han Kang’ın yazım tarzında sevdiğim şeylerden biri de boşluk bırakması. Her şeyi açıklamıyor. Bazı duyguları okuyucunun içinde büyütüyor. Bu yüzden kitap bittikten sonra bile etkisi devam ediyor. Sessiz, soğuk ama çok derin bir roman. Bence okuması kolay değil çünkü duygusal olarak insanı tüketiyor. Ama buna rağmen çok değerli bir kitap. Özellikle insanlık, hafıza, yas ve devlet şiddeti üzerine unutulmayacak bir eser olduğunu düşünüyorum.
Kitabı bitirdiğimde içimde kalan en büyük duygu hüzün oldu. Ama sadece ağlatan bir hüzün değil; insanın içine çöken, uzun süre çıkmayan bir ağırlık gibi. Bazı sahneleri unutmam mümkün değil. Ve sanırım bu kitabın gücü de burada yatıyor: Okunup geçilmiyor, insanın içinde yaşamaya devam ediyor.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.