Soldan sağa altı harfli bir tatlı...Alıntı
Sütlaç, keşkül, künefe, güllaç? Doğru cevabı görünce yüzünüzde bir tebessüm oluşacak.
》Şermin Yaşar bu kitabında, çocuklarının dünyasında yer bulamayan Selime Teyze ile kimsesizlik hissini sonuna kadar yaşayarak büyüyen Meltem'in hayatlarını kesiştiriyor. Yine çok samimi, cok duygusal, insanın içine dokunan bir üslup ve kurguyla...
》Selime Teyze, bir gün çocuklarına sinirlenir ve çekip gider, bir köyün sessizliğine sığınır. Kimseye haber vermeden, ardında iz bırakmadan. Ama bir yandan da bulunmayı bekler. Meltem ise çocukluk yaraları olan, babaannesi ve dedesiyle büyümüş, hayatta her zaman tek başına mücadele etmek zorunda kalmış bir kadındır. Onun yolu da Selime Teyze'nin köyüne düşer. Ve başlarlar birbirlerine hikayelerini anlatmaya.
》İki hayat, iki kayboluş, iki yaralı yürek, iki yabancı ama bir o kadar tanıdık kadın bir evde buluşur. Bir sedire oturmuş, ellerinde çay bardakları, Kaz Dağları'nın eteklerinde, yeşilin, sakinliğin huzuruna sığınmışlar ve dökülüvermiş bütün sırlar dudaklardan...
》Selime teyzeyi okurken yaşlı insanlara, Meltem'i okurken de bir kız çocuğunun ihmal edilmişliğinin ruhunda bıraktığı hasarlara empati ile yaklaşacağımız bir yolculuk aslında bu kitap.
》Selime Teyze bir anne olarak evlatlarıyla sınanmış. Belki yeterince sevgi ve hürmet görmemiş kendi açısından bakınca. Anlaşılamamış onlar tarafından, belki de çocukları gözünden bakmamış bazı şeylere. Çocuklarının da mücadeleleri var elbette. Oğlunun onun dizine yatıp içini döktüğü kısım çok güzeldi.
》Meltem'in hikayesi ise beni daha çok etkiledi. Kimsesiz olmak, seni koruyan, sana sahip çıkan, çocukluk anılarının başrolünde olması gereken, seni seven ve yetiştiren bir ailenin olmaması dünyadaki en kötü şeylerden biri. Bunun yanımda evliliğinde de istediği aile sıcaklığını bulamıyor.
Onun aile hayatına dair hayallerine, istediği şeylerin masumiyetine, en basit şeylerden bile mahrum oluşuna çok üzüldüm.
》İkisi de birbirlerine hikayelerini anlatırken aslında kendi hayatlarından da izler buluyorlar, kendi hayatlarındaki karanlık bir nokta birbirlerini dinlerken aydınlanıyor adeta. Ve ikisi de kalan hayatlarında mutlu olmak için atmaları gereken adımları anlıyor kitap biterken...
》İki karaktere de farklı yönlerden sille vurmuş hayat, farklı noktalardan acıtmış onları. Ama özünde ikisinin de istediği şey: aile olmak, sevilmek, önemsenmek, değer görmek, anlaşılmak.
》Kitapta da geçtiği gibi: "Herkes dertte değil, herkes derste. Herkes derdiyle dersini alıyor. Ders alınacak, sınav geçilecek... Teneffüs ancak o zaman."
İmtihanlar hayat boyu devam edecek. İşte insan olmak tam da bu yüzden zor ya... Söyleyemedikleriyle, yaşayamadıklarıyla, hayal edip gerçekleştiremedikleriyle yarım kalmış bir cümle aslında insan. Ama bu hayat yolunu kolaylaştıracak şey yanımızdaki insanlar. Mutlu olmanın yolu birbirimizi anlamaktan geçiyor. Anlaşmak çok zor değil. Yeter ki buna gönlümüz olsun. İnsan kendisini anlayanla çiçek açar...
··
96 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.