Anooshirvan Miandji’nin Aromatik Adam kitabı, klasik anlamda bir “olay romanı” değil; daha çok koku, hafıza, yalnızlık ve insan ruhu üzerine kurulmuş içsel bir yolculuk. Kitabı farklı yapan şey de tam olarak bu. Hikâye anlatmaktan çok bir ruh hâli yaşatıyor.
Miandji’nin parfüm dünyasından geliyor oluşu kitabın her satırına sinmiş durumda. Kokular burada yalnızca fiziksel bir unsur değil; geçmişin, arzuların, travmaların ve insanın özüyle kurduğu ilişkinin sembolü hâline geliyor. Kitabı okurken bazen bir karakterin zihninde değil de bir anının kokusunda dolaşıyormuş hissi oluşuyor.
Eserde modern insanın yalnızlığı belirgin bir tema. Özellikle erkeklik, kimlik ve aidiyet meseleleri sert bir söylemle değil; daha melankolik ve düşünsel bir dille işlenmiş. Bu yüzden kitap, bağırarak değil fısıldayarak konuşuyor. Okurdan da hız değil dikkat istiyor.
Anlatım dili zaman zaman şiirsel ve metaforik. Bazı bölümlerde roman okuyor gibi değil de kişisel bir günlük ya da felsefi deneme okuyormuş hissi oluşabiliyor. Bu durum bazı okurlar için büyüleyici olurken bazıları için yorucu olabilir. Çünkü kitap net cevaplar vermiyor; daha çok çağrışımlar bırakıyor.
Tasavvufi ve doğu düşüncesine yakın bir alt katman da hissediliyor. Özellikle insanın özünü araması, dış dünyadan iç dünyaya dönmesi ve “gerçek benlik” meselesi satır aralarında sürekli kendini gösteriyor. Bu yönüyle yalnızca bir roman değil, aynı zamanda içsel bir sorgulama metni gibi.
Kitabın en güçlü yanı atmosferi. Okuduktan sonra olayları değil hisleri hatırlıyorsunuz. En zayıf yanı ise herkes için uygun olmaması. Daha hızlı akan, net olay örgülü kitaplar seven biri kitabı durağan bulabilir.
Genel olarak Aromatik Adam, kokular üzerinden insan ruhunu anlamaya çalışan; melankolik, düşünsel ve sembolik bir eser. Sessiz ama derin kitapları seven okurlarda uzun süre iz bırakabilecek türden
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.