Merhaba kitap dostlarım
Bazı kitaplar vardır sadece okunup bitmez,insanın içinde bir yere yerleşir.Gurur ve Zeliha’nın hikâyesi de benim için tam olarak öyleydi.Son sayfayı kapattım ama hissettirdikleri hâlâ içimde yaşamaya devam ediyor.
Zeliha’nın o kırılmış ama yine de ayakta kalmaya çalışan hâli beni gerçekten çok etkiledi.Güçlü görünmeye çalışırken içindeki yorgunluğu hissettirmesi o kadar gerçekti ki onu okurken bazı acılar sessiz yaşanır dedim kendi kendime.Gurur ise tam anlamıyla karmaşık bir karakterdi.Sevebilmeyi bilen ama sevgisini gösterirken bile insanın canını acıtabilen biri…Sessizliğiyle bile bir şeyler anlatıyordu sanki.Serinin atmosferine ayrıca bayıldım.O karanlık hava,yağmurun ağırlığı,sürekli yaklaşan bir şeylerin huzursuzluğu… Okurken kendimi hikâyenin içinde kaybolmuş gibi hissettim.Bazı sahnelerde kalbim sıkıştı,bazılarında ise umut etmekten kendimi alamadım.Ama tam her şey düzeliyor derken gelen o duygular var ya insanın içine işliyor gerçekten.Bu hikâyede beni en çok etkileyen şey ise aşkın sadece güzel hislerden ibaret olmamasıydı.Bazen sevgi,birinin yaralarını taşımaya çalışmak ve ne kadar severseniz sevin bazı kırıklar kolay iyileşmiyor.Ben bu seride sadece bir aşk okumadım.Kırılmayı,susmayı,kaybolmayı ve tüm yaralara rağmen birine ait hissetmenin ne demek olduğunu da okudum.Şimdi dönüp baktığımda aklımda kalan şey sadece olaylar değil,hissettikleri oldu.Ve sanırım bazı kitapları unutulmaz yapan şey de tam olarak bu…
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.