Bir Akrep Burcu İnsanının Aldığı İntikamın Kitabı İncelemesi :)Edebiyat & Roman
Hadleyburg, sınanmamış dürüstlüğüyle övünen insanların yaşadığı sakin, sıradan, olabildiğince olaysız bir kasaba. Dürüstlükleriyle o kadar övünüyorlar ki ister istemez "bu kadar övünüyorlarsa kesin orada bir sıkıntı vardır" hissi geliyor. Zamanında kasabalarına gelen ve bir şekilde ayıp ettikleri yabancı (tahminen akrep burcu) tam burada devreye girip “Madem bu kadar güveniyorsunuz kendinize, alın size bir çuval altın” diyerek hem intikam alıyor hem de bütün kasabayı psikolojik survivor yarışmasına çeviriyor.
Kasabanın temel mottosu şu: “Biz dürüstüz.” Ama bu dürüstlük öyle içten gelen bir erdem değil; daha çok vitrinde duran, tozu alınmış bir aile gümüşlüğü gibi. Kimse gerçekten sınanmamış. Yani ortada ahlak mı var, yoksa sadece fırsatsızlık mı var, belli değil. Twain’in bütün mizahı da buradan doğuyor zaten: İnsanlar kendilerini erdemli sanıyor çünkü henüz başlarına düzgün bir bela gelmemiş.
Kasabaya gizemli bir yabancının gönderdiği altın torbası adeta toplu karakter testi oluyor. Ve ne ilginçtir ki, kasabanın en “saygın” insanları “Aslında o ödül bana ait olabilir” diye düşünmeye başlıyor. Dürüstlük bir anda esnemeye başlıyor; önce küçük bir mantık oyunu, sonra ufak bir yalan, ardından “Zaten teknik olarak hırsızlık sayılmaz” seviyesine geliyorlar.
Twain burada insan doğasını öyle acımasız ama komik bir şekilde anlatıyor ki okurken hem gülüyor hem de “Biz olsak ne yapardık acaba?” diye kendinize soruyorsunuz. Çünkü karakterlerin çoğu kötü insanlar değil. Yazarın başarısı da burada: Karakterler karikatür gibi görünse de fazla gerçekler.Özellikle kasabanın topluca rezil oluş süreci inanılmaz keyifli. Herkes birbirinin dürüstlüğüne güveniyor ama aynı zamanda gizlice birbirinden şüphe ediyor.
Kitabın dili de oldukça iğneli. İnsanları doğrudan suçlamıyor; sadece onları kendi açgözlülükleriyle baş başa bırakıyor. Sonuçta kimseye “Siz sahtekârsınız” demesine gerek kalmıyor çünkü karakterler bunu kendi elleriyle kanıtlıyor. Bu da hikâyeyi zamansız yapıyor.
Sonuç olarak Mark Twain bu kitapta dürüstlüğü değil, dürüstlük gösterisini hedef alıyor. Ve bunu yaparken okura ders vermeye çalışan sıkıcı bir öğretmen gibi değil; köşede sinsice gülümseyen biri gibi davranıyor. Kitap bittiğinde insanın aklında şu soru kalıyor: “Gerçekten erdemli miyiz, yoksa sadece fırsat mı çıkmadı?” Twain de muhtemelen bir yerlerden kıs kıs gülüyordur.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.