Genel Değerlendirme:
Açlık, benim gözümde modern edebiyatın sinir uçlarına dokunan romanlardan biri. Knut Hamsun burada klasik anlamda “hikâye anlatmak” yerine, açlığın insan zihnini nasıl aşındırdığını neredeyse içeriden yaşatıyor. Kitabı okurken olaylardan çok anlatıcının zihinsel çözülüşüyle boğuşuyorsun.
Anlatım Dili:
Hamsun’un dili (çeviriye göre değişse de) oldukça yoğun bir iç monolog atmosferi yaratıyor. Bugün okunduğunda bile modern hissettirmesinin sebebi bu: karakterin parçalı düşünceleri, ani ruh hâli değişimleri ve kendine yabancılaşması, daha sonra gelecek pek çok modernist yazarı etkiledi. Özellikle Franz Kafka ve Albert Camus çizgisini sevenler burada tanıdık bir ruh hâli bulabilir.
Olumlu Yönü:
En etkileyici tarafı, açlığın sadece fiziksel bir durum olarak verilmemesi. Bir noktadan sonra açlık; gurur, utanç, öfke, kendini kandırma ve gerçeklikle bağın gevşemesi hâline geliyor. Ana karakter bazen acınası, bazen sinir bozucu, bazen de şaşırtıcı derecede komik. Bu dalgalanma karakteri “sempatik” yapmıyor ama çok insani kılıyor. Benim asıl güçlü bulduğum yanı şu: açlık gibi çok temel biyolojik bir deneyimden varoluşsal bir kriz çıkarabilmesi. Az roman bunu bu kadar çıplak yapabiliyor.
Olumsuz Yönü:
Ama kolay bir kitap değil. Olay örgüsü beklentisiyle okunursa yorucu gelebilir; çünkü kitap daha çok bir zihinsel deneyim. Bazen aynı yerde dönüyormuş hissi verir ki aslında bu da anlatıcının sıkışmışlığının parçası.
Sonuç:
Karanlık, huzursuz edici, yer yer anlamsız ve psikolojik olarak çok yoğun bir roman. Herkese hitap etmez ama doğru zamanda okunursa insanın içine işliyor.
Keyifli okumalar dilerim…
·
206 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.