Colin Barrett’ın bu kitabına başlarken kafamda bambaşka bir şey vardı. Hani şu klasik, hareketli suç hikayelerinden biridir diye düşünmüştüm ama okudukça anladım ki mevzu hiç de öyle değilmiş. Vahşi Evler, aslında o küçük İrlanda kasabasına ve oradaki insanların ruhlarına sızan sessiz bir hüzün gibi.
Kitabı okurken kendimi o kasabanın içinde, o hafif rutubetli ve gri havasını solurken buldum. Özellikle Dev karakteri beni çok etkiledi. O kadar iri yarı, devasa bir adamın kendi iç dünyasında bu kadar kırılgan ve sessiz olması içimi burktu biraz. Barrett, karakterlerini öyle kahraman gibi falan anlatmıyor; hepimiz gibi hataları olan, bir yerlere sıkışmış kalmış, ne yapacağını tam kestiremeyen insanlar bunlar.
Yazarın tarzı da çok samimi geldi bana. Öyle kelime oyunlarına, süslü cümlelere hiç girmemiş. Sanki karşımda bir arkadaşım oturmuş da kasabada olan biten tatsız bir olayı, o olayın etrafındaki insanları kırmadan, dökmeden anlatıyor gibi. Cümleler akıp gidiyor ama bittiğinde insanın boğazında hafif bir düğüm bırakıyor.
Eğer böyle çok büyük aksiyonlar, patlamalı çatlamalı olaylar bekliyorsanız belki aradığınızı bulamazsınız. Ama "İnsan dediğimiz canlı ne tuhaf, ne yalnız bir şey" diye düşünmeyi seviyorsanız, bu kitap sizi bir yerinizden yakalar. Sanki ben de o kasabanın sokaklarında yürümüşüm de, eve yeni dönmüşüm gibi bir his kaldı üzerimde. Samimi, biraz dertli ama kesinlikle okuduğuma değen bir hikayeydi.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.