Bir yandan bir şeyler yazmak istiyorum bir yandan nasıl kelimeye dökebilirim bilmiyorum.
Çok yoğun derin kalbinize dokunan sade dilli bir kitap hatta karşılıklı konuşuyor gibi bir tat verdi. Hazır değilseniz okumayın derim. Çünkü çoğu sayfada gözlerinizden yaşlar boşalacak ( en azından ben kendimi tutamadım).
Ve kitaba ara vererek okudum, o yüzden 4 gün sürdü.
Bir kaç cümle kitabın içinden;
"bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hâlâ var olduğumuz söylenebilir mi?"
Bir daha asla bu kadar bir zamanlar babamızın kollarındaki gibi güvende olmayacagız
Babamın numarasın telefonumdan silmedim henüz değil.. bunu hıc yapar mıyım bilmiyorum
Aslında babalarımız bizi severdi, sadece bunu nasıl göstereceklerini bilmiyorlardı.
Dostoyevski, insanın mutlu olduğunu bilmediği için mutsuz olduğunu, tek sebebin bu olduğunu söyler.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.