Acının Paylaşılabilir HaliAlıntı
Kitap bana sanki karşımda oturmuş da hayatı, insanı ve acıyı anlatıyormuş gibi bir samimiyet hissi verdi.Bu yüzden yazılar bende edebi bir metinden çok “gerçek bir insan konuşması” etkisi bıraktı.
Acının sürekli bir merkezde durması ama buna rağmen metinlerin karanlık olmaması fazla güzeldi. Yani acı var, yalnızlık var, kırılma var; ama bunlar umutsuz bir yerden anlatılmıyor. Aksine, insanın insanla iyileşebileceği fikri hep arka planda hissediliyor.Belki kötü bir zamandan geçerken insana küçük bir huzur bırakabilir .
“Seni hiçbir dünya telaşına değişmedim ben” cümlesiyle başlayan bir kitabın kötü olabileceğini düşünmemiştim zaten.Bu cümleyi okuduğumda durup tekrar okuma ihtiyacı hissettim. Çünkü içinde hem bir sadakat hem de dünyanın karmaşasına karşı bir duruş vardı.Belki şu zamanda çok az rastlanan bir şey.
İnsan bazen çözüm değil, sadece birinin varlığını ister. Birinin yanında olması bile acıyı tamamen yok etmese de hafifletir.
Şükrü Erbaş, insanın kırılganlığını saklamadan anlatıyor ve bana göre en değerli yanı da bu: insanı olduğu gibi kabul eden bir bakış sunması.
İyi okumalar dilerim.
·
62 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.