Yedi Meşaleciler topluluğunun tek hikayecisi olan bu adamın, edebiyatımızda hak ettiği değeri tam olarak görememiş gizli bir dahi olduğunu bu sayfalar arasında gezinirken bir kez daha anladım. Kitap, adıyla sanki çok duru, sakin ve sıradan hayatlardan bahsedecekmiş gibi bir izlenim yaratsa da, sayfaları çevirdikçe aslında insanın o en karanlık, en kuytu ve kimselere itiraf edemediği psikolojik dehlizlerine doğru tekinsiz bir yolculuğa çıkıyorsunuz.
Kenan Hulusi, Türk edebiyatında korku, gizem ve fantastik ögeleri o dönem için eşi benzeri görülmemiş bir ustalıkla harmanlayan, adeta bizim toprakların Edgar Allan Poe’su diyebileceğimiz bir kaleme sahip. Eseri okurken beni en çok sarsan şey, yazarın gerçeklikle hayal arasındaki o incecik çizgiyi unufak etmesi ve okuyucuyu sürekli "Acaba bu yaşananlar gerçek mi, yoksa kahramanın zihninin bize oynadığı bir oyun mu?" ikileminin tam ortasında bırakması oldu.
Kitaptaki öykülerin geneline baktığımda, köy hayatının o sert realizmi ile doğaüstü olayların, batıl inançların ve psikolojik buhranların nasıl bu kadar kusursuz bir şekilde iç içe geçebildiğine hayret ettim. Yazar, sıradan bir Anadolu köyünü ya da kasabasını anlatırken bile orayı adeta bir gotik edebiyat dekoruna dönüştürmeyi başarıyor. Karakterlerin iç dünyalarındaki o yalnızlık, çaresizlik ve deliliğin eşiğindeki ruh halleri, dış dünyadaki kasvetli atmosferle, karanlık gecelerle ve bitmek bilmeyen fırtınalarla öyle bir bütünleşiyor ki, okurken kendimi o atmosferin içinde sıkışıp kalmış gibi hissettim.
"Bir Yudum Su" hikayesinin kendisinde de o susuzluğun, mahrumiyetin ve doğanın insan üzerindeki o ezici baskısının yarattığı psikolojik yıkım iliklerinize kadar işliyor. Yazar, insanın en temel biyolojik ve ruhsal ihtiyaçlarının peşinden koşarken nasıl yavaş yavaş kontrolünü kaybedebileceğini, ahlaki sınırların nasıl esneyebileceğini o kadar çıplak ve net bir şekilde yüzümüze vuruyor ki, insan kendi doğasından bile şüphe etmeye başlıyor. Her bir hikayede, toplumsal baskıların altında ezilen, kendi kaderiyle baş başa kalmış ve içindeki o ilkel korkularla yüzleşmek zorunda kalan insanı izliyoruz.
Anlatım tarzına ve diline gelecek olursak, Kenan Hulusi’nin o dönemde yaşayan diğer yazarlardan çok daha farklı, çok daha sinematografik bir kafaya sahip olduğunu görebiliyoruz. Kelimelerle adeta resim çiziyor; tasvirleri o kadar güçlü ve canlı ki, bir sahneyi okurken sadece gözünüzün önünde canlanmıyor, o odadaki rutubet kokusunu, o rüzgarın uğultusunu ya da karakterin alnından süzülen o soğuk teri teninizde hissediyorsunuz. Üstelik bunu yaparken dili hiç boğmuyor; gereksiz süslemelerden kaçınarak okuyucunun doğrudan duyguya ve o gizemli atmosfere odaklanmasını sağlıyor. Hikayelerin finalleri ise tam anlamıyla birer tokat gibi; her şey tam çözüldü derken bıraktığı o açık kapılar veya zihinde yarattığı o soru işaretleri, kitabı elinizden bıraktıktan saatler sonra bile öyküler üzerine düşünmeye zorluyor sizi. Toparlamak gerekirse, Bir Yudum Su sadece dönemin edebi sınırlarını aşan öncü bir eser değil; aynı zamanda insan ruhunun o tekinsiz, karanlık ve mistik tarafına tutulmuş, zamana meydan okuyan, her okunuşta insanı yeniden ürperten ve büyüleyen çok güçlü bir psikolojik başyapıt.
·
1 +1'leme
·258 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.