Hüzünlü Kaplan, okurken sık sık durmak zorunda kaldığım kitaplardan biri oldu. Çünkü bu bir kurgu değil, Neige Sinno’nun çocukluk döneminde üvey babası tarafından yıllarca maruz bırakıldığı istismarı kendi ağzından anlattığı bir metin. Bu yüzden kitap boyunca insan sadece bir hikaye okumuyor, bir insanın hayatına yayılan sessizliği, korkuyu ve hayatta kalma çabasını da görüyor.
Beni en çok etkileyen şeylerden biri, Sinno’nun anlatım biçimi oldu. Acındırmaya çalışmıyor, dramatik bir dil kurmuyor ama zaten buna ihtiyaç da bırakmıyor. Bazı cümleler o kadar sade ki etkisi daha da ağırlaşıyor. Özellikle neden sustuğunu, neden yıllarca konuşamadığını anlatırken insan ister istemez öfkeleniyor. Çünkü anlatılan şey yalnızca bireysel bir travma değil. Toplumun görmezden geldiği, üstünü örttüğü çok büyük bir yara.
Kitap boyunca sık sık şunu düşündüm. Dünyanın neresinde olursa olsun kadınlar ve çocuklar benzer korkuların içinde yaşamaya devam ediyor. En rahatsız edici olan şey de bu zaten. Anlatılanların yabancı hissettirmemesi. Hüzünlü Kaplan, okuması kolay bir kitap değil. Psikolojik olarak yoruyor, hatta bazı yerlerde nefesi daraltıyor. Ama tam da bu yüzden önemli bir metin olduğunu düşünüyorum. Sessiz kalmanın değil, konuşmanın ve yüzleşmenin ne kadar gerekli olduğunu çok çarpıcı bir şekilde gösteriyor.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.