Şermin Yaşar'ın okuduğum ilk kitabı. Popüler kültür kitabı diye almıştım aslında. Çok patladı birden ben de okuyayım nasılsa kısaymış dedim. Kısa değilmiş arkadaşlar.
Biri genç biri yaşlı, tesadüfen birkaç saatliğine buluşan iki hayat. Çevremizdeki insanlar, onların nasıl biri olmasını beklediğimiz ama onların istedikleri ve bizim sırf yaşlılar diye artık bişey istemediklerini düşünmemiz. Yaşlanınca duygular kayıp mı oluyor? İnsan hâlâ aynı insan olmuyor mu? Hepimizin ilk hayatı değil mi? Annelerimiz hep anne miydi, onlar da çocuk, ergen, aşık olmadı mı? Onların da ilk hayatı tek fırsatı değil mi? Yaşlılara biçtiğimiz rol, geçmişten kopamamak, meslekleriyle yargıladığımız, sırf bir işi yaptığı için onunla aynı işi yapan diğer insanlarla bir kalıba sığdırdığımız insanlar. Bir hikayesi bir farklılığı bir özelliği bile olmadığını düşünmediğimiz onca insan. Okurken çok düşündüm. Ama uzun sürmeyecek biliyorum. Çünkü dışarıda karşımıza çıkan insanlar kitaplardaki gibi değil...
Kitap güzel okuyun, değer.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.