Çocukluğunun dışlanmışlık ve yetimlik yükünü toplumun en altındakilerle sarsılmaz bir empati kurma zırhına dönüştüren, vahyin ağırlığı karşısında titreyen insani kırılganlığına rağmen vizyonundan asla vazgeçmeyen bu figür; Medine döneminde realizm ile idealizmi birleştiren keskin zekalı bir diplomat, strateji dehası ve devlet adamı olarak karşımıza çıkar. Kitap boyunca ne körü körüne bir kutsamayla ne de mesafeli bir önyargıyla ele alınan Hz. Muhammed, gücün ve orduların mutlak hakimi haline geldiği anlarda bile kerpiç odasındaki mütevazı yaşamından ödün vermeyen, kendisine yıllarca zulmeden düşmanlarını Mekke’nin kapılarında affedecek kadar büyük bir vicdan anıtı olarak yükselir; inansın ya da inanmasın her okuyucuya, tarihin akışını tek bir ömre sığdıran bu karizmatik liderin şahsiyetine ve dehasına karşı derin bir entelektüel saygı bırakır.
Hazleton, İslamiyet’in doğuşunu gökten aniden inen hazır bir paket gibi değil, yedinci yüzyıl Hicaz coğrafyasının kabile kavgaları, ekonomik adaletsizlikleri ve sınıfsal uçurumları içinden filizlenen organik bir toplumsal patlama olarak okumamızı sağlıyor. Kitap bize, Muhammed peygamberin sadece dini bir öğreti yaymadığını, aynı zamanda o dönemin vahşi çöl kapitalizmine karşı çok net bir sosyo-ekonomik başkaldırı örgütlediğini fısıldıyor. Ayrıca yazarın nesnel ve akıcı üslubu sayesinde eserin, kutsalın cazibesi ile fani dünyanın entrikaları arasında mekik dokuyan, insan ruhunun sınırlarını ve liderliğin anatomisini sorgulayan edebi bir başyapıt olduğunu da ekleyebiliriz.
·
88 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.