Demek ki Tuğla Ağırlığında Bir Çizgi Roman Okumak Böyle Bir ŞeyÇizgi Roman
Alan Moore’un FromHell eseri gerçekten “okudum bitti” denilecek bir çizgi roman değil. Okurken zihinsel olarak insanın üstüne çöken bir ağırlığı var. Hatta sadece hikâyesi değil, kitabın fiziksel varlığı bile sanki o kasveti taşıyor. Sayfaları çevirdikçe yalnızca bir cinayet hikâyesi okumuyorsunuz; pislik, korku, çürüme ve insanlığın karanlık tarafı resmen üzerinize siniyor. Normal bir kitap duyguları betimlemelerle zihninizde canlandırmaya çalışır. Ama FromHell bunu çizimleriyle doğrudan beyninize kazıyor. Bazı sahnelerde nefesimin daraldığını hissettim. Özellikle o kirli sokaklar, karanlık odalar ve karakterlerin yüzlerindeki delirmiş ifadeler öyle ağır bir atmosfer yaratıyor ki okurken yoruluyorsunuz. Eğer bu çizimleri satır satır betimleyip düz romana dönüştürselerdi ortaya rahatlıkla binlerce sayfalık devasa bir korku edebiyatı çıkardı. Hikâyenin en rahatsız edici yanı ise vahşetin kaynağının aslında tek bir katil olmaması. Kraliyet ailesinin kendi itibarını korumak uğruna sıradan insanların hayatlarını hiçe sayması, suçun bedelini yine halkın ödemesi ve özellikle kadınların günah keçisine çevrilmesi insanı sinirlendiriyor. Bir kadını susturmak için akıl hastanesine kapatmaları, işkence etmeleri, ardından olayı bilen herkesin ortadan kaldırılmasının istenmesi… Bunlar sadece korkutucu değil, aynı zamanda mide bulandırıcı derecede gerçek hissettiriyor. Bir noktadan sonra hikâyedeki cinayetlerden bile daha korkunç olan şey insanların çıkar uğruna ne kadar çürüyebildiğini görmek oluyor. Dosyayı hızlı kapatıp prim paylaşmaya çalışan polisler, Karındeşen Jack efsanesini büyütüp bundan kazanç sağlayan gazeteciler… Herkes kendi payına düşen pisliği saklamaya çalışıyor. İlk bölümlerde açıkçası biraz zorlandım. Moore’un 1880’ler İngiltere’sini inanılmaz detaylı anlatması bazen boğucu hissettirebiliyor. Sokaklar, insanlar, bölgeler, konuşmalar… Başlarda bunlar hikâyeyi ağırlaştırıyor. Ama yedinci bölümden sonra o detayların neden bu kadar önemli olduğunu anlıyorsunuz. Çünkü Moore sizi sadece bir hikâyeye sokmuyor; sizi o dönemin içine hapsediyor. Ve işler karanlıklaştığında, daha önce gördüğünüz her detay korkunun bir parçasına dönüşüyor. FromHell korkutucu olduğu için değil, insanlığın gerçek yüzünü bu kadar çıplak gösterdiği için dehşet verici bir eser. Bitirdiğimde etkisinden uzun süre çıkamadım. Sanki sadece bir çizgi roman okumadım da karanlık, kirli ve çürümüş bir dönemin içinde günlerce yaşamış gibi hissettim.
·
36 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Çok güzel bir inceleme olmuş. From Hell ne zamandır benim kütüphanede de okunmayı bekliyor. Başlamaya gözüm yemiyor hiç tuğla gibi, dev gibi kitap :)
