Zekânın Mizahla Kamufle Ettiği Yalnızlık...
Dublörün Dilemması bana göre sadece bir roman değil; hızla çalışan bir zihnin edebiyata dönüşmüş hali. 
Murat Menteş cümle kurmuyor, adeta yumruk atıyor. Oyunbaz, ironik, sarkastik diliyle insanı bir roller coaster’a bindiriyor. Kitabı okurken olaylardan çok zihnin ritmine kapılıyorsunuz. Bir sayfada kahkaha attırıp diğer sayfada varoluşsal bir boşluğun kenarına getiriyor. Türkiye’de birçok roman yürürken, Menteş koşuyor. Hatta bazen fren patlatıp duvarın içinden geçiyor :)
Ama tam da burada enteresan bir şey başlıyor: Bu kadar parlak bir dilin altında gerçek bir yalnızlık hissi dolaşıyor. Karakterler çoğu zaman gerçek insandan çok stilize bir zihinsel estetiğin parçaları gibi. Herkes fazla “cool”, fazla hazırcevap, fazla hızlı. Ve bu yapaylık bazen bilinçli bir maske gibi duruyor. Sanki roman sürekli şunu söylüyor: “Bazı insanlar hissettikleri boşluğu duygularla değil, zekâlarının hızıyla bastırır.” Bu yüzden kitabın ruhu bana göre trajik aslında. Mizahı yüksek ama alt katmanda ciddi bir yabancılaşma var.
Belki de bu yüzden bu adam ne yazsa okurum diyorum. Çünkü bazı yazarlar hikâye anlatır; bazılarıysa zihninin çalışma şeklini değiştirir. Menteş ikinci grupta. Evet, bazen gösterişli. Evet, bazen hakikatin etrafında dönüp merkezine tam inmiyor. Ama yine de birçok steril ve ruhsuz metinden daha canlı, daha cesur, daha karakter sahibi. Onu okumak bazen edebiyat okumak gibi değil; uykusuz, zeki ve hafif yaralı bir zihnin içinde dolaşmak gibi.
Okur kalın...Alıntı
Dublörün Dilemması bana göre sadece bir roman değil; hızla çalışan bir zihnin edebiyata dönüşmüş hali. Murat Menteş cümle kurmuyor, adeta yumruk atıyor. Oyunbaz, ironik, sarkastik diliyle insanı bir roller coaster’a bindiriyor. Kitabı okurken olaylardan çok zihnin ritmine kapılıyorsunuz. Bir sayfada kahkaha attırıp diğer sayfada varoluşsal bir boşluğun kenarına getiriyor. Türkiye’de birçok roman yürürken, Menteş koşuyor. Hatta bazen fren patlatıp duvarın içinden geçiyor :)
Ama tam da burada enteresan bir şey başlıyor: Bu kadar parlak bir dilin altında gerçek bir yalnızlık hissi dolaşıyor. Karakterler çoğu zaman gerçek insandan çok stilize bir zihinsel estetiğin parçaları gibi. Herkes fazla “cool”, fazla hazırcevap, fazla hızlı. Ve bu yapaylık bazen bilinçli bir maske gibi duruyor. Sanki roman sürekli şunu söylüyor: “Bazı insanlar hissettikleri boşluğu duygularla değil, zekâlarının hızıyla bastırır.” Bu yüzden kitabın ruhu bana göre trajik aslında. Mizahı yüksek ama alt katmanda ciddi bir yabancılaşma var.
Belki de bu yüzden bu adam ne yazsa okurum diyorum. Çünkü bazı yazarlar hikâye anlatır; bazılarıysa zihninin çalışma şeklini değiştirir. Menteş ikinci grupta. Evet, bazen gösterişli. Evet, bazen hakikatin etrafında dönüp merkezine tam inmiyor. Ama yine de birçok steril ve ruhsuz metinden daha canlı, daha cesur, daha karakter sahibi. Onu okumak bazen edebiyat okumak gibi değil; uykusuz, zeki ve hafif yaralı bir zihnin içinde dolaşmak gibi.
Okur kalın...·
103 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.