Altı Harfli Bir Tatlı, Şermin Yaşar’dan okuduğum ilk kitaptı. Daha önce yazarın özellikle öykücülüğüyle ön plana çıktığını, hatta önemli ödül aldığını biliyordum. Bu yüzden kitaba başlarken daha yoğun, daha derinlikli bir anlatı beklediğimi söyleyebilirim.
Kitap kötü müydü? Değil... Oldukça akıcı, samimi ve yer yer insanın içine dokunan cümlelere sahipti. Özellikle yalnızlık, terk edilme ve aile ilişkileri üzerine kurduğu bazı anlar gerçekten etkileyiciydi. Fakat benim için bu etki çoğunlukla “anlık” kaldı. Okurken hissedilen duygular vardı ama kitap bittiğinde zihnimde büyümeye devam eden bir yoğunluk oluşmadı.
Sanırım burada biraz okur beklentisi devreye giriyor. Ben daha çok psikolojik çözümlemeleri güçlü, alt metni yoğun, okuru düşünmeye zorlayan eserleri seviyorum. Bu kitap ise duygusunu doğrudan veren, daha sade ve kolay okunan bir anlatıyı tercih ediyor. Belki de bu yüzden bana daha çok genç okurlara ya da okuma alışkanlığının başındaki kişilere hitap eden bir kitap gibi geldi.
Yine de Şermin Yaşar’ın geniş bir okur kitlesine ulaşmasını anlayabiliyorum. Çünkü dili sıcak, cümleleri kolay bağ kurduruyor ve okuru yormadan ilerliyor. Sadece benim edebiyatta aradığım derinlik duygusunu tam olarak karşılayamadı.
Okunabilir, samimi ama bende uzun süre yaşayacak bir etki bırakmayan bir roman olarak kaldı.
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.