Hayat, kaybettiklerimizin ardından gelen koca bir keşkeler yığınıymış, bunu bir kez daha anladım.
Zekeriya Çetin’in Kimsesizler Coğrafyası kitabını az önce bitirdim ve içimdeki o ağır hüzünle yazıyorum bu satırları. Kitap, 6 Şubat depreminde kuzeni Ferit'i bulmak için İskenderun'a giden bir anlatıcı ile aynı enkazın altında ailesini arayan Iraklı mülteci Ali'nin yollarının kesişmesini anlatıyor.
Ali,çocukken köy baskınında ailesini kaybetmiş, ömrü kamplarda, esarette, zulümle geçmiş ama hayatını kurduğu İskenderun’da bu kez eşini ve kızını o beton yığınlarının altında bırakmış bir adam.
İki farklı coğrafya, iki farklı geçmiş ama aynı enkazın başında beklenen tek bir mucize... Soruyorum size en değerlilerini kaybetmişse insan, dileği yaşamak mı olurdu yoksa ölmek mi? Böylesi bir yas tutmaya mecbur kalmasın hiçbir insan...
Yazar acıyı hiç süslemeden, en çıplak haliyle yüzümüze çarpıyor. O toz bulutunu, o soğuğu, umudun ve çaresizliğin o ince çizgisini iliklerinize kadar hissediyorsunuz.Bu kitap sadece bir deprem romanı değil dünyanın bütün kimsesizlerine, sessizce gidenlerine adanmış çok güçlü bir eser.
Okuyun, okutun.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.