Hermann Hesse’nin Ağaçlar kitabı, doğa güzellemesi botanik anlatısı değil, aksine felsefi diyebileceğimiz, insan ruhu ile ağaçların dilsiz ortaklığını anlatan bir eser. Artık sokakta yanından geçip gittiğim veya yazar gibi balkonumdan görebildiğim her ağaç için durup bir süre ağaç hakkında derince düşünüyorum. "Ağaçlar benim için her zaman en etkileyici vaizler olmuştur." demiş Hesse... Haklı. Sayfaları çevirirken bir ağacın toprağın derinliklerine sakladığı sırları, fırtınalara karşı duruşundaki ağırbaşlılığı, gökyüzüne dokunmak istercesine uzanırken sergilediği cesareti hissettim. Bir ağaçla karşılaşınca kendi yasalarına sadık kalan, acele etmeyen, büyümek ve var olmak için zamana teslim olan birer canlı görüyorum. Bizler sürekli bir yerlere yetişmeye çalışırken, kökleriyle toprağa sımsıkı sarılan bir ağacın sakinliği bana kendi aceleciliğimi gözden geçirmem için bir fırsat tanıdı. Rüzgarda uğuldayan yaprakların sesi sadece bir doğa olayı değil, evrenin en eski, en önemli tavsiyeleri. Ayrıca kitap içerisindeki görsellerin de gerçekten metnin etkisinde büyük payı var. Yine kitapta en çok beni düşündüren yurt kavramı oldu. Ağaçların bir yurdu yoktur derler, aslında nerede kök salarlarsa yurdu orası yaparlar, gezginler gibi aslında... Hesse’nin şiirsel, duru dili de metni akıcı kılıyor.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.