yaşamak bana göre bir insanın elinden her şey alınsa bile hayatın yine de devam ettiğini anlatan en ağır kitaplardan biri çünkü bu kitap insana umut vermeye çalışmıyor tam tersine hayatın ne kadar acımasız olabileceğini çok sade bir şekilde gösteriyor ama tam da bu yüzden etkiliyor bağırmadan ağlatan kitaplardan biri
kitabın merkezinde fugui var zengin bir ailede doğmasına rağmen sorumsuzluğu ve kumar tutkusu yüzünden elindeki her şeyi kaybediyor bir gecede hem parasını hem statüsünü hem de eski hayatını yitiriyor sonra savaş başlıyor yoksulluk başlıyor kıtlık başlıyor ve fugui hayatın içinde savrulmaya başlıyor
ama kitap asıl bundan sonra ağırlaşıyor çünkü yaşamak sadece bir adamın fakirleşmesini anlatmıyor insanın sevdiklerini birer birer kaybetmesini anlatıyor fugui zamanla ailesini çocuklarını yakınlarını kaybediyor her ölüm başka bir sessizlik bırakıyor kitapta en sarsıcı şeylerden biri de bu çünkü karakterler uzun uzun ağlamıyor hayat devam ediyor tarlaya gidiliyor yemek yapılıyor gece oluyor sabah oluyor ve acı insanın içine yerleşiyor
yu hua burada hayatı çok çıplak anlatıyor ölüm bu kitapta büyük dramatik sahnelerle değil sıradanlığın içinde geliyor bu yüzden daha gerçek hissettiriyor çünkü gerçek hayatta da çoğu acı sessiz yaşanıyor insanlar bir süre sonra ağlamayı bırakıp sadece yaşamaya devam ediyor
fugui karakteri başta sorumsuz biri gibi görünse de zamanla insan başka bir şey fark ediyor hayat onu sürekli kırıyor ama o yine de yaşamaya devam ediyor belki güçlü olduğu için değil başka seçeneği olmadığı için bu yüzden kitap “hayata tutunmak” klişesinden çok daha gerçek bir yerde duruyor çünkü bazen insan yaşamayı seçmez sadece yaşamaya mecbur kalır
kitap aynı zamanda çin toplumunun savaş kıtlık yoksulluk ve siyasi dönüşüm dönemlerini de gösteriyor ama bunu politik sloganlarla değil insanların gündelik hayatları üzerinden anlatıyor açlık korku kayıp ve çaresizlik çok sade detaylarla veriliyor bu yüzden roman sadece bireysel değil toplumsal bir ağırlık da taşıyor
yaşamak bence insanın şunu fark etmesini sağlıyor hayat her zaman adil değil iyi insanlar da kaybediyor seven insanlar da yalnız kalıyor ama yine de insan bir şekilde ertesi gün uyanıyor kitap tam olarak bunu anlatıyor yaşamanın bazen umut değil alışkanlık olduğunu
ve kitabın en ağır tarafı şu oluyor insan okurken fugui’ye üzülüyor ama bir noktadan sonra kendi hayatını düşünmeye başlıyor çünkü herkesin içinde kaybetmekten korktuğu bir şey var ve yaşamak biraz da o korkuyla devam etmek demek
“insan yaşamak için yaşar başka hiçbir şey için değil.”
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.