Kitabı okurken belki de çoğu yerde "Yok canım, daha neler!" diyebilirsiniz. Ama ben buna imanın gücü, tevekkül diyorum. Nurullah Hoca da çok tevekkül sahibi bir ailenin çocuğu olarak büyüdüğü için anlatılanları hiç garipsemedim. Hatta iki evlat sahibi bir anne olarak, sürekli "Keşke benim de evlatlarım bu şuurda olsalar" diye dua ettim. Nurullah Hoca ne kadar vefakar, ne güzel bir insanmış...
Otobiyografi tarzında bir eser olmasına rağmen kitap asla sıkmıyor; sıkılmadan okuyacağınız nadir otobiyografilerden biri olmuş. Benim için okuması çok keyifliydi; yer yer güldürdü, bittiğine çok üzüldüm. Yazarın okuduğum ikinci kitabıydı, diğer kitaplarını okumak için de sabırsızlanıyorum.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.