Ah, Murakami, ah.. Ne olurdu bir kere kitabını bitirdikten sonra neşeli bir ruhla hayatıma devam edebilsem? Toparlanmak için bir haftaya gerek kalmadan. Bir kerecik de içimden bir şeyler sömürülmeden bitirebilsem kitabını.
Bilerek bu kitabını sona bırakmıştım Murakami'nin. Çünkü tüm yabancı sitelerde, "Haşlanmış Harikalar Diyarı ve Dünyanın Sonu" ile birlikte, 'mutlaka okunulması gereken Murakami romanları' listelerinde ısrarla vurgulanıyordu kendisi. İsmini belirttiğim diğer kitabı, beni inanılmaz derecede sarsdığı için aynı etkiyi "Zemberekkuşu'nun Güncesi"nden de bekliyordum.
Sonuç? İlk kez Murakami okumuş olsam kesinlikle etkileneceğim bir roman olacaktı, bu su götürmez bir gerçek. Ama artık kaç yıllık Murakami geçmişine, altyapısına ve düşünce şekline sahibim ne de olsa. Zaman geçtikce de beklentim tavan yapmış herhalde ki, azacık hayal kırıklığı yaşamış gibiyim.
Her zaman olduğu gibi bu romanda da Murakami, içinden bir şeyler alıp götürülmüş ve boşluğa gömülmüş karakterlerle karşımızda. Ve tüm yaşananlar eşliğinde bu kahramanlar (başta Toru Okada olmak üzere) sürekli içlerine bir yolculuk yapmaktadırlar. Hayatlarının anlamını bulmaya ya da hayatlarının anlamını alıp götüren şeyi bulup ondan kurtulmaya çabalamaktadırlar. Ana karakterimiz Toru da, karısının beklenmedik bir biçimde onu terk edip kayıplara karışmasının ardından, gerçekle gerçeküstü çizgisinin kaybolduğu bir dünyaya giriş yapmış olur. Tanıdığı her yeni insan, dünyasını daha karmaşık, daha olaylı hale getirmektedir. Ona anlatılan her hikayenin, tanıdığı her yeni insanın aslında içten içe bir birine bağlı olduğunu hisseder, fakat ne kadar çabalarsa çabalasın mantıksal bir açıklamayla durumu çözemez. Gerçi konu Murakami olduğunda endişe duyulacak en son şey ana karakterin olaylar arasındaki bağı SIRF MANTIK üzerinden kendine açıklayabilmesi. Çünkü burası Murakami'nin dünyası ve olaylar hiç de çizgisel ilerlemez burada.
Romanın yarısından itibaren kitap iyice '1Q84'ü hatırlatmaya başladı. Bu beni yeniden heyecanlandırmaya yetti bile. Okuduğum ilk Murakami kitabıydı, eski rüzgarları hissettim yine.
Ve ilk kez, Murakami bir kitabında okuruna herşeyi açıklayarak bitiriyor hikayeyi. Hayretler içerisindeyim! Hiç böyle bir şey yapmaz oysa ki.
Son söz olarak; keşke sona bırakmasaymışım. Çünkü damağımda kalacak son kitabı böyle olsun istemezdim. Yine de hayranım sana, Murakami.
·
68 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.