Seni ben Kallavi Sokağı'nda gördüm.
Sen beni görmedin, görmedin..
Kapıları çaldım, adını sordum.
Söylemediler, öğrenemedim.
Seni ben Kallavi Sokağı'nda gördüm...
Bir daha görmedim, bilmedim...
Belma Sebil adını yakıştırdım.
Aklıma geldikçe her sefer,
Gözlerinin mavisini bitirdim.
Saçlarının siyahına başladım.
Kallavi Sokağı'nda güvercinler,
Benim karanlık İstanbul'um,
Bir esnaf kahvesine oturdum.
Belma Sebil ya geçti ya geçer,
Rüzgârını içime doldururum.
Kallavi Sokağı'nda güvercinler,
Bunca yıl sönmemiş umudum.
Nisan değilse Mayıs,
Perşembe değilse Pazar,
Ben Belma Sebil'i bulurum...
•Atilla ilhan.
·
4 +1'leme
·381 Gösterim
1 Yorum
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.