Anlaşılmak, Belki de Sevilmekten Daha Zordu
1984 kitabını okurken insanın içine işleyen şey sadece baskı değil, kimsenin kimseyi gerçekten duymuyor oluşuydu. Çünkü bazı yaralar vardır; sevgiyle değil, anlaşılmayla iyileşir. İnsan bazen sarılınacak bir omuzdan çok, susarken bile onu anlayacak bir kalp arar.
Winston’un yaşadığı dünya karanlıktı. İnsanların düşüncelerinin bile suç sayıldığı, duyguların bastırıldığı bir dünya… Ama bence kitabın en acı tarafı korku değildi. En acı tarafı, insanın kendi iç sesini bile yalnız yaşamasıydı. Kalabalıkların içinde kaybolmak, konuşurken bile anlaşılmayacağını bilmek… İşte insanı en çok yoran şey buydu.
Çünkü anlaşılmamak insanın içinde sessiz bir boşluk bırakıyor. Kendini anlatmaya çalıştıkça yoruluyor insan. Bir süre sonra susmaya başlıyor. Sonra o sessizlik büyüyor; içinde biriken her şeyle birlikte insanın kalbine ağır ağır çöküyor. Belki de bu yüzden bazı insanlar geceleri durduk yere hüzünleniyor. Kimseye anlatamadıkları şeyler, içlerinde sessizce yaşamaya devam ediyor.
Bugün herkes birbirine çok yakın gibi ama aslında bir o kadar uzak. İnsanlar birbirlerinin sesini duyuyor ama ruhuna dokunamıyor. Oysa bir insanı gerçekten anlamak, ona “yalnız değilsin” demenin en sessiz hâlidir.
Ve belki de insan… Gerçekten sevildiğini, ancak biri onu tüm kırıklarıyla anlayabildiğinde hissediyordu.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.