Kötülüğün Şeffaflığı, insanın zihninde sessiz ama huzursuz edici bir yankı bırakan kitaplardan biri. Okurken hissedilen şey tam olarak bir karamsarlık değil; daha çok modern dünyanın üzerine örtülen parlak perdenin arkasını kısa süreliğine görmek gibi. Baudrillard, okuyucuyu rahatlatan bir düşünür değil. Aksine insanı, alıştığı gerçekliğin ne kadar yapaylaştığıyla yüzleştiriyor.
Kitap boyunca zaman zaman bir boşluk hissi oluşuyor fakat bu boşluk varoluşsal bir çöküşten çok, çağın ruhuna karşı duyulan yabancılaşmadan besleniyor. Çünkü Baudrillard’a göre modern insan artık kötülüğü gizlemiyor; onu sıradanlaştırıyor, estetize ediyor ve görünmez hale getiriyor. İşte kitabın en sarsıcı tarafı da burada ortaya çıkıyor: Rahatsız eden düşüncelerinin içinde inkâr edilmesi zor bir haklılık payı bulunuyor.
Bazı sayfalarda yoğun bir zihinsel karmaşa oluşurken bazı bölümlerde insan gerçekten durup “Ne oluyoruz?” diye düşünüyor. Ancak kitabın gücü tam da bu rahatsız edici belirsizlikte yatıyor. Kesin yargılar sunmak yerine okuyucunun zihnini sürekli diri tutuyor; onu düşünmeye, şüphe etmeye ve modern hayatın normalleştirdiği yapaylıkları sorgulamaya zorluyor. Ve bu çok haklı bir yerden geliyor bence.
Baudrillard’ın dili yer yer karanlık, yer yer sert ama daima provoke edici. Tüketim kültürünü, sahte özgürlük algısını ve giderek yüzeyselleşen insan ilişkilerini ele alış biçimi yalnızca felsefi değil, aynı zamanda neredeyse estetik bir yıkım hissi yaratıyor. Bu yüzden Kötülüğün Şeffaflığı, okuması kolay bir kitap olmasa da, zihinde uzun süre yaşamaya devam eden, insanı rahatsız ederek düşündüren güçlü eserlerden biri haline geliyor.
Okuması zor ama okunması gereken bir kitap kesinlikle...
Keyifli Okumalar!
·
23 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.