Falaka kitabını okurken kendimi biraz ikiye bölünmüş hissettim. Bir yanım kitabın samimiyetini sevdi, bir yanım ise bazı bölümlerde yoruldu.
Ama Ahmet Rasim’in anlatımında sanki bir yazar değil de çocukluğunu özlemle ve biraz buruklukla anlatan biri konuşuyor.
Kitapta beni en çok etkileyen şey, çocuk olmanın ağırlığını hissettirmesiydi. Okulun bir öğrenme yeri olmaktan çok korkuyla anılması insanın içini burkuyor. Falaka sadece bir ceza değil, çocuk ruhunda kalan bir iz gibi duruyor.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.