Gözyaşları ve Azizler bana bir hikâye anlatmadı. Daha çok içimde zaten var olan boşluğa yaklaşttı.
Bazı satırlarda kendimi gördüm, bazı satırlarda huzursuz oldum. Ama sanırım etkileyici olan buydu. Kitap insanı iyileştirmeye çalışmıyor; sadece içindeki sessizliği görünür hâle getiriyor.
Kitap boyunca hissettiğim şey klasik bir karamsarlık değildi; daha çok insanın farkındalığının altında ezilmesi hissiydi. “Sağduyu talihsizliktir” Bazen gerçekleri görmek, sürekli uyanık bir zihinle yaşamak, insan ruhu için ağır bir yük hâline geliyor. Belki de en huzurlu insanlar her şeyi sorgulamayanlardır.
Kitapta bazı cümleler dua gibi, bazılarıysa insanın içine çöken bir ağırlık gibi.
Kitabı bitirdiğimde iyi hissetmedim. Ama boşluğumu anlayan başka bir zihne denk gelmek iyi geldi.
Belki de kitabın en güçlü yanı buydu: insanı kurtarmaması ama anlaşılmış hissettirmesi…
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.