Kurtlarla Koşan Kadınlar kitabına başladığımda özel bir yolculuk olacağını biliyordum lakin bazen böylesini beklemezsiniz.. Daha bitmeden başka bir bakış açısı aradım ve karşıma 
Çocuklarla Koşan Kadınlar kitabı çıktı. Obur bir iştahla aldım elime. Ne kadınlar tanıdım kurtlarla da çocuklarla da koşan. Patriyarkal sistemde ne pahasına olursa yer edinmiş ve bu yüzden aslında önce kurtlarla koşmuş kadınlar… örselenmiş, ötekileştirmiş ama yaratmış sezgiyle iç görüyle..
Kurtlarla Koşan Kadınlar kitabını okurken kadınların yaratıcıyla olan vahşi bağına atıf yapılır yer yer, bence yaratmak yetkisinin kadın bedenine Allah tarafından bahşedilmesine hürmetle şapka çıkarılmalı.. bu yüzden kadınlar el üstünde tutulmalı cennet yerini bulsun diye..
kitapta her röportaj sonuna eklenmiş bir soru var ve bence asıl mesaj o.
“ Kendi anneniz ile kurduğunuz bağ için geçmişinize döndüğünüzde aklınıza gelen en çarpıcı imge ne oluyor? Çocuklarınızın sizi hangi imgelerle hatırlamalarını isterdiniz?”
İşte bu soru ben de inanılmaz açılımlar yaptı. Çünkü bir şekilde akademik ilerlemeler gösteren çocuklu kadınlar vardı , peki ya görünmeyen kısım.. akademik hayatları olmayan anneler nineler çocukları olmayan Hz. Aişe’ nin yol arkadaşları.. hepsinin de annesiyle ilgili en çarpıcı en net ifadesi şu “sezgileriyle davrandılar”
burada bana bir kez daha Kurtlarla Koşan Kadınlar a selam durmak düşüyor. Kitabı bitirmeye yakın annemi anımsadım, iradesi, disiplini mutlaka bir yol buluşu… kendi anneliğimdeyse hangi imgeyim oğlum için bilmiyorum. Bir konuşmamızda yunus balığına benzetti beni; konuşkan,zararsız, sevgi dolu..
Estes’ in dediği vahşi ruha sahip miyim Atila’nın,tanısaydı, övgüsüne mazhar olur muydum bilmiyorum ama amacıma ulaşmış hissediyorum…
·
119 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.