Sonsuz Gece - Agatha Christie
Bence bu kitap Agatha Christie’den beklentiyle başlayınca biraz hayal kırıklığı yaratabiliyor. Çünkü onun çoğu kitabında sürekli şüphe değişir, herkes potansiyel suçlu gibi görünür ve son sayfalara kadar “asıl kim?” merakı olur. Sonsuz Gece ise bunu vermiyor o yüzden klasik Poirot ya da Miss Marple hissini yaşatmadı.
Kitsbin başında Michael ve Ellie’nin o araziyi ilk gördükleri sahne kitabın en etkileyici anlarından biriydi bence. İkisi de orayı gördükleri anda sanki yeni bir hayatın kapısı açılmış gibi hissediyor; sessiz, huzurlu ve kendilerine ait bir dünya kurabilecekleri büyülü bir yer gibi geliyor onlara. Ama tam bu hayalin ortasında ortaya çıkan çingene kadın, atmosferi bir anda karartıyor. Kadının sürekli onları uzaklaştırmaya çalışması, toprağın uğursuz olduğuna dair söyledikleri ve özellikle Ellie’ye yönelttiği o kehanet dolu sözler hikâyeye büyük bir tekinsizlik katıyor. Aslında o sahneden itibaren insan içten içe kötü bir şey olacağını hissediyor.
Olayların daha en baştan tahmin edilebilir olması, merak duygusunun az olması kitabı durağan bırakıyor. Hikâye boyunca daha çok karakterlerin ruh hâlleri, ilişkileri ve karanlık atmosfer öne çıkıyor ama tempo çok düşük olduğu için bazen “bir şey olsun artık” hissi veriyor.
Özellikle Michael’ın düşünce yapısı ve gittikçe çöken atmosfer iyi verilmişti. Ama polisiye açısından bakınca güçlü bir gizem ya da ters köşe etkisi yoktu. Final bile “şok oldum”dan çok “zaten hissediliyordu” etkisi bırakıyor.
Kısacası bu kitap daha çok psikolojik gerilim gibi; klasik Agatha Christie polisiyesi bekleyince eksik hissettirmesi normal oldu bende.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.