Şermin Yaşar’ın okuduğum ikinci kitabı. İlkinde de aynı duyguları hissetmiştim. O kadar hayatın içinden ki anlattıkları. Bir şekilde bir yerlerde karakterle aynı duyguları paylaşabilmek yazarın kaleminin kuvvetinden mi kaynaklanıyor yoksa yaşanmışlıklar mı buluşturuyor insanı bilmiyorum. Okumaya doyamadım. Bir yandan sonunu merak ederken bir yandan da hiç bitmesin istedim. Meltem adına mutluyum. Selime teyze için de umutlu…
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.