Hawking bu kitapta evrenin başlangıcını, kara delikleri ve zamanın bükülmesini anlatırken, bana en çok geçirdiği duygu o muazzam kozmik büyüklük karşısında ne kadar küçük, ama bir o kadar da meraklı varlıklar olduğumuzdu.
Zamanın aslında hepimiz için aynı hızda akan sabit bir nehir olmadığını, kütleçekimiyle nasıl bükülebileceğini okuduğum anlar kitapta en çok sarsan şey oldu. Bunu hayal etmeye çalışmak bile zihnimde bambaşka kapılar açtı. Işığın bile kaçamadığı o kara deliklerin sınırlarını tasvir edişi, kuantum dünyasının o öngörülemez yapısıyla büyük evrenin kurallarını yan yana getirişi bende saf bir hayranlık uyandırdı. Eskiden bana çok soğuk ve mesafeli gelen fizik kavramları, satırları okudukça adeta canlandı, gözümün önünde birer hikayeye dönüştü.
Özellikle gökyüzüne bakmanın aslında zamanda geriye bakmak olduğunu, çünkü o ışıkların bize ulaşmasının milyonlarca yıl sürdüğünü anlattığı kısımda durup sanki gökyüzüne bakıp geçmişi izliyormuş gibi tavana baktığımı hatırlıyorum. Hawking’in evrenin bir başlangıcı olup olmadığına ya da sınırlarının nerede bittiğine dair paylaştığı düşünceler, benim için bilimsel bir metinden çok daha fazlası oldu; çok derin bir felsefi sorgulamaya dönüştü.
Kitabı bitirip masaya koyduğumda içimde kalan en net duygu, evrenin o gizemli yapısına karşı hissettiğim o çocuksu hayranlıktı. Bu kitap bana formüller ezberletmedi, aksine evrene karşı içimde uyuyan o merak duygusunu uyandırdı. Kendi kendime iyi ki bu satırlarla buluşmuşum dedim; çünkü artık etrafımdaki dünyaya çok daha farklı, çok daha anlamlı bir gözle bakıyorum.
Eğer evrenin kökenini, zamanın ne olduğunu merak ediyor ama teoriler arasında kaybolmaktan çekiniyorsanız, bu kitaba kesinlikle bir şans verin derim. Karmaşık şeyleri bu kadar yalın ve yormadan anlatabilmek gerçekten büyük bir ustalık. Bitirip kapağını kapattığınızda, gece kafanızı kaldırıp gökyüzüne bakmak çok daha başka bir his hissettirecek, emin olun.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.