Ben Amir benim için sadece bir kitap olmadı, resmen içimde yara gibi kaldı. Okurken sadece bir savaş hikâyesi okumuyorsunuz; insanların ruhunda yıllarca taşımak zorunda kaldığı acıları hissediyorsunuz. Amir’in yalnızlığı, ait hissedememesi ve sevgiye duyduğu ihtiyaç insanın içine işliyor.
İnci Kuşları, Meyra ve Ben Amir’in aslında bir üçleme olduğunu sonradan öğrendim. Sinan Akyüz’ün kalemiyle direkt Ben Amir kitabıyla tanışmış oldum ama buna rağmen hiçbir eksiklik hissetmedim. Hikâye kendi içinde bile insanı derinden sarsmaya yetiyor.
Bir anne en kötü nasıl bir acı yaşayabilir, bir baba en kötü ne yaşayabilir, bir çocuk hayatta en fazla neyi kaldırmak zorunda kalabilir… Kitap boyunca bunların hepsini okuyorsunuz. Bazı sayfalarda gerçekten mideniz kaldırmıyor ama buna rağmen her şey abartısız, gerçekçi ve insanın içine işleyen bir dille anlatılmış.
Kitapta en çok beni etkileyen şeylerden biri de anlatılanların sadece geçmişte kalmış olmamasıydı. Bosna’da yaşanan zulümleri okurken insanın içi parçalanıyor ama daha da acısı, günümüzde hâlâ dünyanın birçok yerinde benzer acıların yaşanmaya devam etmesi… Bunu bilmek kitabı benim için daha ağır ve unutulmaz yaptı.
Bazı kitaplar bittiğinde sadece kapağını kapatırsınız, bazıları ise uzun süre içinizden çıkmaz. Ben Amir benim için tam olarak öyle bir kitaptı.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.