Yazar:
Sinan Akyüz
Tahmini Okuma Süresi:
6 sa. 21 dk.
Sayfa Sayısı:
224
Basım Tarihi:
2023
Yayınevi:
Alfa Yayıncılık
ISBN:
9786254497735
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Ben, Amir - S. AKYÜZ /İçimde suskunluğumdan inşa edilmiş koca bir dağ var.Edebiyat
Bosnalı Amir
Filistinli Muhammed
Kıyıya vuran Suriyeli Aylan bebek...
Adı, sanı, kimliği ne olursa olsun, tek "suçu" yaşadığı coğrafyada doğmak olan sayısız masum!
Değişmeyen tek şey, insanların kör, sağır, dilsiz oluşu!
Medeni geçinen ülkelerin iki yüzlülüğü, riyakarlığı!
Ne der 
Aliya İzzetbegoviç
"Bunu hiç unutma evlat: Batı hiçbir zaman medenî olmamıştır ve bugünkü refahı; devam edegelen sömürgeciliği, döktüğü kan, akıttığı gözyaşı ve çektirdiği acılar üzerine kuruludur."
Batı...
Bir insan bir yöne nefret duyabilir mi?
Duyuyormuş demek!
Kendi menfaatleri için dünyayı yerinden sallayan ülkeler sayısız insanın ölümüne, kadınların tecavüze uğramasına, masum çocukların kurşuna hedef olmasına göz yumuyor!
Göz yummak...
Bu bile çok masum.
Destekliyor!
- Kaç yaşındasın ki?
+Ne yapacaksınız takvim yaşımı? Kendimle ilgili bildiğim bir şey var ki ruhum bedenimden yaşlı.
Aziz Sancar bir twitinde der ki: "Ukrayna’da insanlık ölüyor deniyor. Doğru ama eksik. Çünkü o insanlık; Afrika’da aç bırakılmış, Bosna’da tecavüze uğramış, Doğu Türkistan’da unutulmuş, Filistin’de terk edilmiş, Çeçenistan’da görmezden gelinmiş, Hocalı’da duyulmamış, Irak’ta aldatılmış, Myanmar’da yakılmıştı.”
Ben Amir - Savaşın Unutulan Çocuğu
Kör, sağır, dilsiz dünyanın yaralı, kimsesiz bıraktığı çocuklardan...
"Ben sadece hasarlı biriyim.
Ben sadece ruhu yaralı biriyim." (s. 114)
Çığlıkları çaresiz kalmış annelerin susmaya mahkûm bırakılmış çocuklarından...
"İçimde suskunluğumdan inşa edilmiş koca bir dağ var." (s. 16)
Sistematik olarak tecavüze uğrayan, henüz 13-14 yaşlarında, kendileri de çocuk denebilecek, kimisi engelli annelerin baba adı yerine yalnızca bir çizgi bırakılan kin tohumlarından...
Aliya İzzetbegoviç
"Bunu hiç unutma evlat: Batı hiçbir zaman medenî olmamıştır ve bugünkü refahı; devam edegelen sömürgeciliği, döktüğü kan, akıttığı gözyaşı ve çektirdiği acılar üzerine kuruludur."
Batı...
Bir insan bir yöne nefret duyabilir mi?
Duyuyormuş demek!
Kendi menfaatleri için dünyayı yerinden sallayan ülkeler sayısız insanın ölümüne, kadınların tecavüze uğramasına, masum çocukların kurşuna hedef olmasına göz yumuyor!
Göz yummak...
Bu bile çok masum.
Destekliyor!
- Kaç yaşındasın ki?
+Ne yapacaksınız takvim yaşımı? Kendimle ilgili bildiğim bir şey var ki ruhum bedenimden yaşlı.
Aziz Sancar bir twitinde der ki: "Ukrayna’da insanlık ölüyor deniyor. Doğru ama eksik. Çünkü o insanlık; Afrika’da aç bırakılmış, Bosna’da tecavüze uğramış, Doğu Türkistan’da unutulmuş, Filistin’de terk edilmiş, Çeçenistan’da görmezden gelinmiş, Hocalı’da duyulmamış, Irak’ta aldatılmış, Myanmar’da yakılmıştı.”
Ben Amir - Savaşın Unutulan Çocuğu
Kör, sağır, dilsiz dünyanın yaralı, kimsesiz bıraktığı çocuklardan...
"Ben sadece hasarlı biriyim.
Ben sadece ruhu yaralı biriyim." (s. 114)
Çığlıkları çaresiz kalmış annelerin susmaya mahkûm bırakılmış çocuklarından...
"İçimde suskunluğumdan inşa edilmiş koca bir dağ var." (s. 16)
Sistematik olarak tecavüze uğrayan, henüz 13-14 yaşlarında, kendileri de çocuk denebilecek, kimisi engelli annelerin baba adı yerine yalnızca bir çizgi bırakılan kin tohumlarından...“Ben Amir, Savaşın Unutulan Çocuğu…”Roman Edebiyat Soykırım
‘İçim hâlâ yaralı, çünkü Bosna’yım ben.
Kader bazı insanların ruhunda derin yaralar açar.’
Kalemini çok beğendiğim, kitaplarını keyifle okuduğum Sinan Akyüz’ün son romanı.
Beni takip edenler az çok bilirler; 2. Dünya Savaşı, Soykırım, Naziler, Boşnak Harbi gibi konuları içeren kitapları okumayı severim. Her ne kadar okurken içim gitse de, yine de merak ederim.
Yazarın daha önce okuduğum kitapları İncir Kuşları ve Meyra’nın devamı gibi görebiliriz bu kitabı. Hikâye 1992-1996 senelerinde yaşanan Bosna Savaşının sonrasını anlatıyor. Bilhassa Sırplar tarafından müslüman kadınlara yapılan çirkin muameleleri ayrıntılarıyla anlatması, insanı okurken zorluyor. Gerçek bir yaşam öyküsünden esinlenerek yazılmış. Her ne kadar geçmişten bir katliamı anlatsa da, şu anda farklı coğrafyalarda yaşanılan benzer durumlara bakarsak, insanlık bir adım yol katledememiş diyebiliriz..
Tüylerimi diken diken eden alıntı:
‘Seni,’ diye sürdürdü konuşmasını, ‘doğurdum ama, hiç doğurmamış saydım. Hiç benim olmamış gibisin, çünkü sen benim alnımdaki kara bir lekesin.’
‘Hayır,’ diye haykırdım. ‘Hayır. Ben kara bir leke değilim. Ben bir lanet değilim. Ben sadece hasarlı biriyim. Ben sadece ruhu yaralı biriyim. Tıpkı senin gibi, Anne!’
Binlerce çocuk işte böyle dünyaya geldi, tıpkı kitabın kahramanı Amir gibi. Anneleri ‘tecavüz kampları’ denilen yerlerde zorla hamile bırakılmıştı. Onlar da istenmeyerek dünyaya getirilen, ruhu yaralı, soykırımın ağır yükünü omuzlarında taşıyan, unutulan çocuklardı.
Dehşet ve ibretle okuyunuz…
Sinan Akyüz’ün son romanı.
Beni takip edenler az çok bilirler; 2. Dünya Savaşı, Soykırım, Naziler, Boşnak Harbi gibi konuları içeren kitapları okumayı severim. Her ne kadar okurken içim gitse de, yine de merak ederim.
Yazarın daha önce okuduğum kitapları İncir Kuşları ve Meyra’nın devamı gibi görebiliriz bu kitabı. Hikâye 1992-1996 senelerinde yaşanan Bosna Savaşının sonrasını anlatıyor. Bilhassa Sırplar tarafından müslüman kadınlara yapılan çirkin muameleleri ayrıntılarıyla anlatması, insanı okurken zorluyor. Gerçek bir yaşam öyküsünden esinlenerek yazılmış. Her ne kadar geçmişten bir katliamı anlatsa da, şu anda farklı coğrafyalarda yaşanılan benzer durumlara bakarsak, insanlık bir adım yol katledememiş diyebiliriz..
Tüylerimi diken diken eden alıntı:
‘Seni,’ diye sürdürdü konuşmasını, ‘doğurdum ama, hiç doğurmamış saydım. Hiç benim olmamış gibisin, çünkü sen benim alnımdaki kara bir lekesin.’
‘Hayır,’ diye haykırdım. ‘Hayır. Ben kara bir leke değilim. Ben bir lanet değilim. Ben sadece hasarlı biriyim. Ben sadece ruhu yaralı biriyim. Tıpkı senin gibi, Anne!’
Binlerce çocuk işte böyle dünyaya geldi, tıpkı kitabın kahramanı Amir gibi. Anneleri ‘tecavüz kampları’ denilen yerlerde zorla hamile bırakılmıştı. Onlar da istenmeyerek dünyaya getirilen, ruhu yaralı, soykırımın ağır yükünü omuzlarında taşıyan, unutulan çocuklardı.
Dehşet ve ibretle okuyunuz…
Kitabın konusu ile ilgili, 11 Temmuz 1995'te Bosnalı Müslümanlara karşı uygulanan soykırımın acı gerçeklerin anlatıldığı, okurken boğazınızın düğümleneceği bir kitap... Bu soykırımda 8.372 Müslüman kardeşimiz, sırpların uyguladığı soykırımda hayatını kaybederken dünya her zamanki gibi bu zulme ses çıkartmadı.
Kitabın ana karakteri olan Amir, bu soykırımların en büyük mağdurlarından biri... Arkadaşının kendisine karşı kullandığı bir kelime sonucunda gerçekleri öğrenen Amir, asıl ebeveynlerini aramaya başlar. Bunu yaparken bir yandan da psikolojik destek alır.
Kitap üç bölümden oluşuyor.
İlk bölümde; Amir, tesadüf eseri ailesinin farklı insanlar olduğunu öğrenmesi sonucunda gerçek ailesini arayış içine girer. Doğum belgesinde annesinin adı yazılı iken babasının adının sadece bir kısa çizgiden oluşması onu bu arayışa sürükler. Gerçekleri öğreninceye kadar hem ailesinden, hem sevdiği kızdan, hem de gittiği psikiyatristten destek alır. Gerçek ailesine karşısı duyduğu nefret onları buluncaya kadar devam eder.
Kitabın ikinci bölümünde; Amir ile annesinin yüzleşmesi ile başlayarak, 11 Temmuz olaylarının anlatıldığı, zulüm, işkence, tecavüz olaylarına yer verilen, okurken zorlanacağınız bir bölüm. Tecavüz kamplarında sırf Müslüman oldukları için işkenceye ve tecavüze maruz kalan kadınların yaşadığı acıların anlatıldığı bir bölüm.
Kitabın üçüncü bölümünde; gerçekleri öğrenen Amir'in duyguları değişmeye başlar ve içindeki intikam ateşi yükselişe geçer. Final sahnesini okurken bay çizgiye uyguladığı tarife takdire şayan bir davranıştı.
Son sayfada ki gazete haberinde bay çizginin ölümünden bahsederken, iyi bir insanmış gibi değinmesi, medyanın gerçekleri farklı bir şekilde topluma empoze ettiğinin bir gerçeği...
Bu kitapta keyifli okumalar dileyemem, zira okuduklarınız acı
Bir soykırım,bir anne,bir çocuk ...
Puan vermedi·224 syf.··
Beğendi
·2026 59. kitabı
·4 günde okudu
·Okunma: 10 Mayıs 2026 21:58
“Bazı insanlar bir hayat yaşamaz, bir yaranın içinde büyür…”
Sevgili Sinan Akyüz
Ben Amir ’ kitabını okurken bir kitabın sayfalarını değil, susturulmuş bir çocuğun kalbini çevirdim sanki. Amir’in yaşadıkları sadece onun hikâyesi değildi; savaşın, ayrılığın, özlemin ve insanın içinden eksilen çocukluğun hikâyesiydi aynı zamanda. Bazı satırlarda boğazım düğümlendi, bazı yerlerde uzun uzun sustum. Çünkü insan bazen okuduklarını değil, hissettiklerini taşıyor içinde.
Ama en çok da kadınların sessiz acıları oturdu yüreğime… Tecavüze uğrayan, savaşın ortasında bedeninden bile mahrum bırakılan, katliamlara ve soykırımlara tanıklık eden kadınlar… Ve bütün yaşadıklarına rağmen anne olmak zorunda bırakılan o kadınlar… Bir annenin çaresizliğini okumak, bazen savaşın kendisini okumaktan daha ağır geldi bana. Çünkü insan bir annenin gözyaşında bütün insanlığın kaybını görüyor.
Sizin kaleminizde en çok dikkatimi çeken şey, acıyı abartmadan ama eksiltmeden anlatmanız oldu. Amir’in korkularını, çaresizliğini, sevdiklerine tutunma çabasını öyle gerçek hissettirdiniz ki karakter bir yerden sonra kitap olmaktan çıktı; yaşayan birine dönüştü. Onun gözlerinden dünyaya bakarken, aslında dünyanın ne kadar ağır olabileceğini gördüm.
Kitap boyunca içimde hep aynı düşünce dolaştı: İnsan en çok çocukken kırılıyor. Ve bazı yaralar büyüyünce geçmiyor, sadece insanın içine yerleşiyor. Bir çocuğun sessiz çığlığı...
Savaşların rakamlardan ibaret olmadığını, her sayının ardında yarım kalmış hayatlar olduğunu yeniden hatırlattınız. En çok da umut etmeyi… Çünkü ne yaşarsa yaşasın insanın içinde küçücük bir umut kırıntısı kalıyor.
Ben Amir, sadece okunacak bir roman değil; hissedilecek, taşınacak ve uzun süre unutulmayacak bir hikâyeydi benim için. Kitabı bitirdiğimde içimde garip bir sessizlik kaldı. Bazı
Sinan Akyüz
Ben Amir ’ kitabını okurken bir kitabın sayfalarını değil, susturulmuş bir çocuğun kalbini çevirdim sanki. Amir’in yaşadıkları sadece onun hikâyesi değildi; savaşın, ayrılığın, özlemin ve insanın içinden eksilen çocukluğun hikâyesiydi aynı zamanda. Bazı satırlarda boğazım düğümlendi, bazı yerlerde uzun uzun sustum. Çünkü insan bazen okuduklarını değil, hissettiklerini taşıyor içinde.
Ama en çok da kadınların sessiz acıları oturdu yüreğime… Tecavüze uğrayan, savaşın ortasında bedeninden bile mahrum bırakılan, katliamlara ve soykırımlara tanıklık eden kadınlar… Ve bütün yaşadıklarına rağmen anne olmak zorunda bırakılan o kadınlar… Bir annenin çaresizliğini okumak, bazen savaşın kendisini okumaktan daha ağır geldi bana. Çünkü insan bir annenin gözyaşında bütün insanlığın kaybını görüyor.
Sizin kaleminizde en çok dikkatimi çeken şey, acıyı abartmadan ama eksiltmeden anlatmanız oldu. Amir’in korkularını, çaresizliğini, sevdiklerine tutunma çabasını öyle gerçek hissettirdiniz ki karakter bir yerden sonra kitap olmaktan çıktı; yaşayan birine dönüştü. Onun gözlerinden dünyaya bakarken, aslında dünyanın ne kadar ağır olabileceğini gördüm.
Kitap boyunca içimde hep aynı düşünce dolaştı: İnsan en çok çocukken kırılıyor. Ve bazı yaralar büyüyünce geçmiyor, sadece insanın içine yerleşiyor. Bir çocuğun sessiz çığlığı...
Savaşların rakamlardan ibaret olmadığını, her sayının ardında yarım kalmış hayatlar olduğunu yeniden hatırlattınız. En çok da umut etmeyi… Çünkü ne yaşarsa yaşasın insanın içinde küçücük bir umut kırıntısı kalıyor.
Ben Amir, sadece okunacak bir roman değil; hissedilecek, taşınacak ve uzun süre unutulmayacak bir hikâyeydi benim için. Kitabı bitirdiğimde içimde garip bir sessizlik kaldı. BazıSinan Akyüz=Copy+Paste
Sanırım okuduğum son Sinan Akyüz kitabı olacak. İncir Kuşları'ndan itibaren okuduğum bilmem kaçıncı kitabı. Ve bilmem kaçıncı aynı hikaye, aynı olaylar, aynı senaryo, aynı betimlemeler. Mutlaka bir Bosna Savaşı hikâyesi doğrultusunda, savaş sırasında mutlaka tecavüz edilen bir mağdur, ailesinin gözü önünde soyundurularak eziyet edilen bir baba, vs. vs. Artık Sinan Akyüz okumak istemiyorum sanırım, tüm hikâyeleri aynı gibi geliyor çünkü.
ZALİMLER İÇİN YAŞASIN CEHENNEM !
Peri Gazozu adlı kitabında 
Ercan Kesal diyor ki; "Hiç, birileriyle aynı dünyada yaşamaktan utanç duydunuz mu?"
Evet,bu kitabı okuyunca kalbi kapkara ,zalimlerle dolu insan insanlarla aynı dünyada olmaktan utanç duyuyor insan.Burda adı Sırp,başka yerde İsrail ya da ....Şu kısacık ömrümüzde bu neyin hırsı. İnsanca yaşamak varken!
Çaresizliği, acıyı, adaletsizliği kalbiniz bin parçaya ayrılmış olarak okuyorsunuz.
Peri Gazozu adlı kitabında Ercan Kesal diyor ki; "Hiç, birileriyle aynı dünyada yaşamaktan utanç duydunuz mu?"
Evet,bu kitabı okuyunca kalbi kapkara ,zalimlerle dolu insan insanlarla aynı dünyada olmaktan utanç duyuyor insan.Burda adı Sırp,başka yerde İsrail ya da ....Şu kısacık ömrümüzde bu neyin hırsı. İnsanca yaşamak varken!
Çaresizliği, acıyı, adaletsizliği kalbiniz bin parçaya ayrılmış olarak okuyorsunuz.
“Ben Amir: Savaşın Unutulan Çocuğu kitabını o kadar çok beğendim ki tarif etmek zor! Sinan Akyüz’ün kalemi gerçekten insanın yüreğine dokunuyor. Amir’in yaşadıkları beni derinden etkiledi; her sayfada kendimi hikâyenin içinde hissettim. Savaşın yıkıcı etkilerini bir çocuğun gözünden bu kadar çarpıcı bir şekilde anlatmak inanılmaz bir yetenek. Kitabı okurken hem duygulandım hem de hayat üzerine yeniden düşündüm. Uzun zamandır bir roman beni böyle sarsmamıştı. Herkesin okuması gereken, unutulmaz bir eser.” Ben Amir Sinan Akyüz
Ben Amir Sinan Akyüz
Tüm kitapsever dostlarıma kitaplarla güzelleşen vakitler diliyorum.
Yazarın daha önce çok sayıda kitabını okudum. Özellikle iki kitabı vardı ki bu kitabı onların devamı, yüzleşmesi, yıllar sonra meydan okuması gibi olmuş. Biri 11 yıl önce okuduğum İncir Kuşları, ikincisi de geçtiğimiz yıl okuduğum Meyra. Benim okurken dayanamadığım, yüreğimin kaldırmadığı, aklımın isyan ettiği böyle bir zulmü (soykırım, vahşet, katliam... Hangi kelime ile ifade edildiği yaşananları değiştirmiyor.), insanların insanlara yaşatmış olması ne kadar acı ne kadar insanlık dışı. Acının coğrafyası, tarihî yok. 20. yüzyılda Avrupa'nın ortasında, altı asır öncesinin intikamını almak için Müslüman Türkler'e yapılanlar ve tüm dünyanın buna seyirci kalması.
Amir, henüz on yaşında bir çocukken oyun oynadığı arkadaşı ile bir atışma yaşar. Arkadaşı ona 'Çetnik piçi' diye seslenir. O günden sonra Amir 'in çocukluğu biter, bunalım, isyan dolu bir hayatı başlar. Tecavüz çocuğu, nefret çocuğu olduğunu, doğduğu an biyolojik annesi tarafından terk edildiğini, evlatlık olduğunu öğrenir.
Kitapta Amir 'in duygusal dünyası ile birlikte geçmişte Boşnak halka yapılan zulmü en acı ve çirkin yönleriyle okuyoruz. Amir'in terapisti ile paylaşımları, biyolojik annesini bulması ve onunla konuşmalarını gözyaşları ile okudum. Onlar seçmedikleri bir hayatın mağduru ve kurbanları, savaş bitse de savaşın ağır yükünü üzerlerinde taşıyan insanlardan sadece ikisi.
Kitap üç ana bölümden oluşuyor. İlk bölümde Amir 'in hayatı, ikinci bölümde Amira'nın yaşadıkları ve savaş dönemi, sonrası, üçüncü bölümde ise Amir'in yüzleşmesi güzel bir final ile anlatılıyor.
Amir 'in on yıl boyunca devam eden melankolik hayatı yaşananlara annesinin penceresinden bakması ile değişiyor.
Kalbimizin Filistin 'de attığı şu zor günlerde bu kitabı
Acı dolu bir dünya, gerçek yaşantı..1000Kitap
Puan vermedi·224 syf.·
2024 116. kitabı
Kitabı elimden bırakmak istemedim. Ve üzüldüğüm yaşantımdan utandım. Hayatın gerçekliğini anlatan bir kitap. Tavsiye ediyorum. Lakin etkisi üstümden uzun süre çıkmayacak.
Puan vermedi·224 syf.·
2025 19. kitabı
Savaşın unutulan çocuğu...
Varlık sancısı en derin sancılardandır. Kendi varlığınızı kabul edememek, bir hiç olduğunu düşünmek... hiç olma düşuncesinin yanına bir de gayr-ı meşru olma düşüncesi eklenirse insan bu sorgulamadan, derin sancıdan nasıl kurtulur?
Yıllardır anne-baba dediği kişilerin, sokakta oyun oynarken çocuklardan birinin senin baban bir Çetnik demesiye gerçek anne-babası olmadığını öğrenen Amir, yoğun bir savaşı veriyor içinde. Anne-baba dediği kişilere durumu sorduğunda annesinin bir Sırp tarafından tecavüze uğradığını, bu yüzden onu kabul etmediğini öğreniyor. 13-14 yaşında bu acı gerçekle yüzleşiyor Amir. Yıllar geçiyor ama içindeki savaş daha da çetin bir hâl alıyor. Yoğun bir araştırma üzerine annesini buluyor. Neden beni kabul etmedin? diye sorduğunda bu sefer kitabın ikinci bölümünü oluşturan annesinin anlatımı, bizi o günlere götürüyor.
Srebrenista Katliamı; bu kadar acı, bu kadar işkence, bu kadar gözyaşı... Evet, bu bir savaş değil, bu Sırpların Müslüman Türklere yaptığı bir katliam. Gözlerini kan ve vahşet bürümüş Çetnikler, aylarca aç kalmış bir hayvan gibi saldırıyorlar Bosnalılara. Yer yer okumaya gücünüzün yetmeyeceği, gözünüzü kapatıp hayal dahi edemeyeceğiniz şeyler bir bir satırlara dökülmüş. Bu bir hikaye değil, bu bir gerçek.
Srevrenista Katliamı'nda tecavüze uğrayan bir kadının çocuğu olan Amir'in geçmişi sorgulamasına, buhranlı dönemine, acı gerçeklerle yüzleşmesine ve o acılarla yüzleştikten sonra iyileşmeye adım atmasına şahit oluyoruz.
Okuyun, okutturun.
Yazar Hakkında
Sinan AkyüzYazar · 22 kitap
Nisan 1972'de Iğdır'da doğdu. Orta ve lise öğrenimini çeşitli okullarda tamamladı. İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Gazetecilik Bölümü'nden mezun oldu. Yirmi üç yaşında gazeteciliğe başladı. Gazeteciliğin hemen hemen her kademesinde çalıştı. Daha sonra gazeteciliğe ara verip Almanya'ya gitti. Bir süre sonra tekrar İstanbul'a döndü. 1996'da Sabah Gazetesi'nin dergi grubunda çalışmaya başladı. O dönem fotoğrafla tanıştı. Birçok yayın organına moda ve portre fotoğrafları çekti. 1999'da Sabah Gazetesi'nin hafta sonu eklerinde çalışmaya başladı. 2001'de fotoğrafçılık mesleğine ara verip ağırlıklı olarak kitap yazdı. 2006 yılında ise Takvim Gazetesi'nde köşe yazarlığına başladı. Şu anda Takvim Gazetesi'nde köşe yazılarına devam ediyor. Ayşen Akyüz ile evli olan yazar, ikiz erkek çocuk babası.
