Hamnet
Maggie O'Farrell'ın Hamnet romanı, edebiyat yolculuğumda her zaman çok özel bir yere sahip olacak; çünkü bu kitap, hayatımda deneyimlediğim ilk sesli kitap oldu. Kelimeleri sayfadan okumak yerine, kulaklığı takıp o dünyanın içine sesle yürümek benim için bambaşka ve çok zevkli bir deneyimdi. Yaklaşık üç haftalık bu dinleme sürecinde, hikayenin o melankolik, şiirsel ve yoğun atmosferi adeta zihnime işlendi.
Edebi açıdan bakıldığında roman, edebiyat tarihinin en büyük dehalarından birinin gölgesinde şekillenirken aslında evlilik ve aile sorumluluğuna dair sert bir etik sorgulamayı beraberinde getiriyor. Hikayenin başındaki "İtalyanca öğretmeni" figürünün sorumluluklarından kaçar gibi Londra’ya gidişi ve geride kalan kadının omuzlarına yüklediği o ağır yük, bencilce ve oldukça rahatsız edici.
Ancak hikayeyi asıl sarsıcı kılan, kaderin o acımasız ve talihsiz ironisi. İnsanların avuç içinden geleceklerini okuyan, şifacı ve güçlü bir kadının; ölüm döşeğindeki ikizlerden Judith’in başında çaresizce nöbet tutarken yanlış çocuğa odaklanması ve vebanın bir anda yön değiştirip Hamnet’i alması tam bir trajedi. Geleceği gören Agnes'in kendi evladının gidişini sezememesi, insan iradesinin kader karşısındaki çaresizliğini çok net gösteriyor. Bu ani kayıp, insana hayatta hiçbir şeyi garanti görmemesi gerektiğini, zamanın ve yanımızdakilerin kıymetini anbean bilmemiz gerektiğini yüzümüze sertçe çarpıyor.
Her şeye rağmen Agnes, kendi doğrularından ödün vermeyen bir karakter. Romanın sonunda Londra’ya gidip kocasının yazdığı o meşhur oyunda ölen oğlunun adını gördüğünde, acının sanata dönüşümüne şahitlik ederek aslında kendi düşüncelerini ve içsel sürecini gerçekleştirmiş oluyor.
İlk sesli kitap deneyimim olan Hamnet, kulaklığımda yankılanan o hüzünlü tonuyla zamanın acımasızlığını ve elimizdekilerin değerini hatırlatan, dinlemesi son derece keyifli bir başyapıt. Kesinlikle tavsiye ederim.
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.