Bu kitabı okurken yalnızca satırların arasında dolaşmadım; kendi inancımın, korkularımın, sorgularımın ve Allah ile kurduğumu sandığım ilişkinin içinde uzun bir yolculuğa çıktım. İnsan bazen dine yaklaşırken Allah’a değil, insanlara yaklaşmış oluyor. Geleneklere, korkulara, toplum baskısına, “ayıp” denilen şeylere, sorgulamamamız öğretilen kalıplara… Ve bir süre sonra fark ediyorsunuz ki size anlatılan din ile Kur’an’daki din arasında derin bir uçurum oluşmuş. İşte bu kitap, benim içimde tam da bu farkındalığı uyandırdı. Kitabı okurken en çok hissettiğim şeylerden biri şuydu: Allah aslında insanı zorlaştırmak için değil, kolaylaştırmak için var ediyor. Ama insanlar bazen dini öyle ağırlaştırıyor ki kişi Allah’a yaklaşacağı yerde O’ndan korkup uzaklaşmaya başlıyor. Emre Dorman’ın dili ise tam tersine insanı suçlayan değil, düşündüren bir dil. Sert ama kırıcı olmayan, sorgulatan ama küçümsemeyen bir anlatımı var. Bu yüzden kitabı okurken kendimi savunmaya geçmek yerine gerçekten düşünmeye başladım. Özellikle dinin Allah’tan çok insanlar adına konuşulması meselesi beni derinden etkiledi. Çünkü yıllardır farkında olmadan din diye kabul ettiğimiz birçok şeyin aslında kültür, gelenek, hatta bazen korku olduğunu görmek kolay değil. İnsan bazen öğrendiği şeylerin yanlış olabileceğini kabul etmekte zorlanıyor. Çünkü o yanlışların içinde büyümüş oluyor. Ama bu kitap bana şunu hissettirdi: Gerçek iman, sorgulamaktan korkmayan imandır. Kitabın en sevdiğim yanlarından biri de Kur’an merkezli yaklaşımı oldu. Çünkü ben her zaman şuna inanmak istemişimdir: Allah’ın sözü, insanların yorumlarının gölgesinde kaybolmamalı. Kitap boyunca sık sık şu hissi yaşadım; sanki yıllardır Allah adına konuşan sesler biraz susuyor ve ilk kez gerçekten Kur’an’ın sesi duyuluyor. Bu benim için çok özel bir duyguydu. Çünkü dinin özünde korkudan çok merhamet, baskıdan çok anlayış, karanlıktan çok bilinç olması gerektiğini hissettim. Ayrıca kitap yalnızca dini anlatmıyor; insan psikolojisini de etkiliyor. Çünkü bazı insanlar dini sevdirerek değil, korkutarak öğretiyor. Sürekli cehennemle büyütülen bir kalp, bir süre sonra Allah’ı sevemez hâle geliyor. İşte bu kitap bana Allah’a korkudan değil, bilinçten ve sevgiden yaklaşmanın ne kadar değerli olduğunu hissettirdi. Belki de bu yüzden kitabı okurken kendimi ilk kez biraz daha huzurlu hissettim. Bazı sayfalarda durup uzun uzun düşündüm. Çünkü anlatılan şeyler sadece teori değildi; hayatın içinden gerçeklerdi. İnsanların dini nasıl şekillendirdiğini, bazen Allah’ın dinini değil kendi otoritelerini koruduklarını görmek üzücüydü. Ama aynı zamanda gerçeği aramanın ne kadar önemli olduğunu da fark ettim. Çünkü Allah insanı akılsız bir varlık olarak yaratmadı. Sorgulayan, düşünen, anlamaya çalışan bir kalp verdi. Ben bu kitabı sadece bir “dini kitap” olarak görmüyorum. Benim için bu kitap, inançla korku arasındaki farkı anlamamı sağlayan bir yüzleşmeydi. İçimde yıllardır biriken bazı düğümleri çözen, bazı yaraları görünür yapan, bazı kapıları aralayan bir deneyimdi. Her cümlesine katılır ya da katılmam, ama bana düşünmeyi öğrettiği için bile çok değerli bir kitap olduğunu düşünüyorum. Ve sanırım en önemlisi şu oldu: Bu kitabı bitirdiğimde Allah’a biraz daha yakın hissettim kendimi. İnsanlardan, yargılardan, korkulardan arınmış şekilde… Sadece Allah ile kul arasındaki o saf bağın ne kadar güzel olabileceğini düşündüm. Çünkü bazen insanın ihtiyacı olan şey daha fazla baskı değil; daha fazla hakikat oluyor.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.