Bazı insanlar vardır; yorulduklarını belli etmeden ayakta kalmayı öğrenirler. Herkesin yüküne omuz verir, karanlıkta kalanlara ışık olmaya çalışırlar. Fakat bir gün kendi içlerinde sessizlik büyüdüğünde, o kalabalığın arasından dönüp gözlerinin içine bakan pek kimse çıkmaz. İnsan bazen büyük şeyler beklemez. Uzun cümleler, mucizeler ya da kusursuz çözümler istemez. Sadece varlığının fark edilmesini ister. Çünkü en çok da herkese yetişmeye çalışırken görünmez olmak incitir insanı. Ve bazı kırgınlıklar vardır; adı konulmaz, kimseye anlatılmaz. Sadece insanın içinde sessizce yer eder ve kalbine şunu fısıldar: "Ben de bir gün hatırlanmak istemiştim."