Galanthus
1 üyeTakip
Bazen bazı insanlar hayatımıza sessizce girer; ne büyük sözler söylerler ne de kendilerini sürekli hatırlatırlar. Ama bir şekilde varlıkları, yokluklarından daha çok hissedilir. Belki mesele onları kalbe fazla almak değildir. Belki mesele, insanın bazı ruhlara diğerlerinden daha derinden dokunmasıdır. Bu yüzden ne hissettiğimden utanıyorum ne de hislerimi kuruntu sanıyorum. Çünkü bazı insanlar gözün gördüğünden önce, kalbin fark ettiği kişiler olur. Ve kalp, bazen aklın açıklayamadığı şeyleri sessizce bilir.
Bir zamanlar insanlar bana Streetlight'ı benzetirdi. Belki de haklıydılar. Çünkü o şarkı, dışarıdan güçlü görünmeye çalışırken içten içe yorulan, herkese ışık olmaya çabalarken kendi karanlığında kaybolan birini anlatıyordu. Uzun süre başkalarının yükünü taşımaya çalıştım, kendi yüklerimi ise sessizce omuzladım. Ama bugün o şarkıyı dinlediğimde kendimi tamamen orada görmüyorum. Çünkü artık karanlığın içinde kaybolmak yerine çıkış yolunu arıyorum. Yaralarımı saklamak yerine onları iyileştirmeye çalışıyorum. Hâlâ yorgun olduğum günler oluyor, hâlâ içimde sessiz savaşlar veriyorum; fakat artık sadece başkalarına ışık olmak için değil, kendi yolumu da aydınlatmak için yürüyorum. Streetlight geçmişimdeki bir aynaysa, bugün o aynaya bakıp ne kadar yol geldiğimi görüyorum. Çünkü bazen iyileşmek, karanlığın hiç var olmaması değil; ona rağmen ışığa doğru yürümeye devam etmektir.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bazen insan, kaybettiğini sandığı şeyin ardından üzülür; oysa bilmez ki Allah onu bir kayıptan değil, bir imtihandan, bir yaradan veya bir yanlış yoldan uzaklaştırmıştır. Her kapanan kapının ardında bir hikmet, her ayrılığın içinde bir rahmet vardır. Bu yüzden Rabbinin seni uzaklaştırdığı şeylere özlemle dönme. Çünkü Allah'ın çıkardığı yerden geri dönmek, bazen kalbinin yeniden incinmesine razı olmak demektir. Tevekkül et; zira Allah'ın senden aldığı hiçbir şey, sana vereceği hayırdan daha kıymetli değildir.
Bazı insanlar vardır; yorulduklarını belli etmeden ayakta kalmayı öğrenirler. Herkesin yüküne omuz verir, karanlıkta kalanlara ışık olmaya çalışırlar. Fakat bir gün kendi içlerinde sessizlik büyüdüğünde, o kalabalığın arasından dönüp gözlerinin içine bakan pek kimse çıkmaz. İnsan bazen büyük şeyler beklemez. Uzun cümleler, mucizeler ya da kusursuz çözümler istemez. Sadece varlığının fark edilmesini ister. Çünkü en çok da herkese yetişmeye çalışırken görünmez olmak incitir insanı. Ve bazı kırgınlıklar vardır; adı konulmaz, kimseye anlatılmaz. Sadece insanın içinde sessizce yer eder ve kalbine şunu fısıldar: "Ben de bir gün hatırlanmak istemiştim."
