Galanthus
1 üye · 9 yeni gönderiTakip
Bazı korkular insanın kendi hikâyesinden doğmaz. Bazen insan, kendisine hiç ait olmayan yaraları miras alır. Benim hikâyem de biraz böyle başladı. Annem daha çocuk sayılacak bir yaşta evlendirilmiş.
Sanki değerim, insanların beni hatırladığı kadar; varlığım, ihtiyaç duydukları kadar anlam taşıyormuş gibi... Oysa en çok da bu yoruyor insanı: Sürekli yetmeye çalışmak ve yine de yetememek. İçimde anlatamadığım bir kırgınlık var. Kimseye yük olmak istemediğim için sustuğum, güçlü görünmek için gizlediğim bir kırgınlık...
İnsanları üzmemek için sustum, kırılmasınlar diye kendim kırıldım. Herkese yetişmeye, herkesi mutlu etmeye çalışırken en çok ihmal ettiğim kişinin kendim olduğunu fark ettim. "Hayır" diyemediğim her yerde biraz daha eksildim; beklentilerin arasında kendi sesimi duyamaz oldum. Şimdi yorgunum. Çünkü kimseyi kaybetmemek uğruna kendimden vazgeçmenin ağırlığını taşıyorum. Ama anlıyorum ki insan, önce kendine merhamet etmeli. Kendini tüketerek kurulan hiçbir iyilik, kalbe huzur bırakmıyor. Bundan sonra kimseyi kırmadan ama kendimi de yok saymadan yaşamayı öğrenmek istiyorum.
