Thalion
@gnabnahc
Chan's Room
Urumçi, 11 Temmuz 2003
418 okur puanı
Temmuz 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Reklam
Sitare
Bugün senin doğum günün. (Doğum gününde paylaşamayacağım için şu an paylaşıyorum.) Ve ben ne yazarsam yazayım, hangi kelimeyi seçersem seçeyim, senin hayatımdaki yerini tam anlamıyla anlatmaya yetmeyecekmiş gibi hissediyorum. Çünkü bazı insanlar sadece “bir arkadaş” olmaz. Bazı insanlar insanın hayatına öyle bir dokunur ki, zaman geçse de o dokunuşun izi kalbinin en sakin yerinde yaşamaya devam eder. Sen de benim için tam olarak öylesin. Sen benim neşemsin. En kötü günümde bile içimde küçücük bir gülümseme bırakabilen kişisin. Bazen tek bir cümlenle, bazen sadece varlığınla insanın içindeki karanlığı hafifleten birisin. Hayatın yorduğu zamanlarda bile seninle konuşunca dünyanın yükü biraz olsun omzumdan kalkıyormuş gibi oluyor. Çünkü senin yanında insan kendini yalnız hissetmiyor. Gerçekten hissedilmeyen, eksik kalan hiçbir duygu yokmuş gibi geliyor. Sen benim nefesimsin. İnsan bazen bazı kişilere alışmaz; onları ruhuna işler. Sen de benim hayatıma öyle işlendi ki artık seni düşünmeden birçok anımı düşünemiyorum. Birlikte güldüğümüz anlar, saçma şeylere kahkaha attığımız geceler, birbirimize anlattığımız dertler, sustuğumuz ama yine de anlaşıldığımız o anlar… Hepsi benim için öylesine kıymetli ki. Çünkü seninle geçen yıllar sıradan yıllar değildi. Onlar bana dostluğun ne olduğunu, bağ kurmanın ne kadar derin bir şey olduğunu öğreten yıllardı. Ve sen benim dostumsun. Ama sadece “dost” demek de eksik kalıyor. Çünkü bazen insan kan bağı olmadan da birini kardeşi gibi hisseder. Hatta bazı bağlar kan bağından bile daha güçlü olur. Sen benim öz olmasan da kardeşim oldun. Kızdığımda da, kırıldığımda da, sevindiğimde de, sustuğumda da içimde yerin hiç değişmedi. Çünkü sen benim hayatımın en gerçek parçalarından biri oldun. İnsan herkese içini açamaz. Herkesinİsteyen çok oldu beni kendi karanlığına benzetmek, kendi kırgınlıklarının rengine boyamak... Ama ben vazgeçmedim. İçimdeki renkleri saklamak yerine onları korumayı seçtim. Çünkü ne kadar gölge düşerse düşsün insanın ruhuna, ışığını kaybetmediği sürece renkleri solmaz. Belki yoruldum, belki eksildim, ama hiçbir zaman kendim olmaktan vazgeçmedim. Ve bugün hâlâ bütün yaralarıma rağmen, bana ait olan renklerle parlamaya devam ediyorum.
BADE NUR
"Senden geçemiyorum ben hâlâ
Kusura bakma, özledim ama söyleyemiyorum
Her detayın aklımda , unutmam asla
Çok içtim önümü göremiyorum"
*BLOK3-Kusura Bakma*Bazen bazı insanlar hayatımıza sessizce girer; ne büyük sözler söylerler ne de kendilerini sürekli hatırlatırlar. Ama bir şekilde varlıkları, yokluklarından daha çok hissedilir. Belki mesele onları kalbe fazla almak değildir. Belki mesele, insanın bazı ruhlara diğerlerinden daha derinden dokunmasıdır. Bu yüzden ne hissettiğimden utanıyorum ne de hislerimi kuruntu sanıyorum. Çünkü bazı insanlar gözün gördüğünden önce, kalbin fark ettiği kişiler olur. Ve kalp, bazen aklın açıklayamadığı şeyleri sessizce bilir.
Reklam