Işığın O Kör Edici Yokluğu, 10 Temmuz 1971 gecesi Fas Kralı’na yönelik başarısız bir suikast girişiminden sonra gözlerden uzak bir zindana kapatılıp yirmi yıl boyunca yavaş bir ölüme terk edilen askerlerin gerçek hikâyelerinden hareketle yazılmış.
Ama bu kitap yalnızca bir hapishane anlatısı değil; insanın karanlığın içinde kendini kaybetmemeye çalışma hikâyesi.
20 yıl boyunca güneşi görmeden yaşayan insanların öfkeyle, kinle, zamanla ve unutulmuşlukla mücadelesi…
Bir mahkûm öldüğünde cenazesi için dışarı çıkabilmeleri ve bunun aynı zamanda birkaç dakika güneşi görmek anlamına gelmesi…
Bir kuşu özgürlüğe bırakırken onu sevdiklerine gönderiyormuş gibi konuşmaları…
Günleri sayarak aklını korumaya çalışan askerler…
Ve bütün bunlar, şaşırtıcı derecede sakin bir dille anlatılıyor. Kitap bağırmıyor, ajitasyona kaçmıyor; tam tersine sade ve durgun anlatımıyla insanı daha derinden yaralıyor. Karanlığı büyük cümlelerle değil, küçük insan anlarıyla hissettiriyor.
Tahar Ben Jelloun’un daha önce okuduğum Kum Çocuk ve Kutsal Gece kitaplarında olduğu gibi burada da rüyalar çok güçlü bir yerde duruyor. Karakterin gördüğü rüyalar, onlardan çıkardığı anlamlar ve zihninde kurduğu iç dünya; karanlığın içinde hayatta kalabilmesinin yollarından birine dönüşüyor.
Ve tüm bunlardan daha da acısı...
Yaşananların devlet tarafından inkâr edilmesi.
Çünkü bazen acının kendisinden daha korkunç olan şey, kimsenin ona tanıklık etmemesi.
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.