Osman’ı bitirdim ve üçlemeyi tamamlamış olmanın burukluğu kaldı içimde. Sanki tüm karakterleri tanıyormuşum da artık hayatlarından çıkmışım gibi acı tatlı bir his var.
Yeşil Peri Gecesinde Osman’a çok kızmıştım. Osman kitabında ise en çok ona üzüldüm. Herkesin zihninde ayrı bir Osman var. Birinin gözünde bencil, diğerinin gözünde kaybolmuş, bir başkasının gözünde yaralı… Ve kitap bitince insan şunu fark ediyor, aslında kimse tek bir hikâyeden ibaret değil.
Kitap, röportajlar ve günlükler üzerinden ilerliyor ve şunu hissettiriyor: Hayatta yaşadığımız olayların tek bir yüzü yok. Her insan aynı olayı kendi penceresinden görüyor, kendi hikâyesine göre anlamlandırıyor. Bu yüzden kimseyi tamamen tanımak da mümkün olmuyor.
Kitaptaki en güçlü his ise bence yalnızlık. Ama sadece Osman’ın değil, herkesin kendi içinde taşıdığı bir yalnızlık ve bununla nasıl başedebildiği…
·
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.