Masumiyet Müzesi bana göre görece bir aşk hikâyesi değil, aynı zamanda ayrıcalıklı bir melankolinin bir insanı ve çevresindeki hayatları nasıl tüketebileceğini anlatan rahatsız edici bir roman. Hikâyeyi tamamen Kemal’in gözünden dinlediğimiz için başta onun acısına ve takıntısına ortak oluyoruz; fakat roman ilerledikçe aslında gerçek Füsun’u değil, Kemal’in zihninde yarattığı “Füsun imgesi”ni okuduğumuzu fark ediyoruz. Füsun’un en temel ihtiyacı görülmek, seçilmek ve gerçekten değer verilmekken, Kemal çoğu zaman onun duygularından çok kendi içinde yarattığı eksiklik hissine ve melankoliye bağlanıyor. Kemal’in ekonomik ve toplumsal ayrıcalıkları ( ayrıcalıklı melankoli ve toplumsal statsünün sağladığı boş zamanın bol olması belki de ) da bu takıntıyı sürekli besliyor; çünkü geçim, hayatta kalma ve sorumluluk baskısından uzak olduğu için bütün zihnini kendi duygularına yöneltebiliyor ve aşkı gerçek bir ilişkiden çok estetik bir saplantıya, ideale dönüştürüyor. Bana göre Kemal’in yaşadığı durum, tamamen sessiz bir evde çalışan bir saatin sesi gibi; evde başka hiçbir ses, hiçbir hareket ve hiçbir dikkat dağıtıcı gerçeklik olmadığında o tik tak sesi zamanla büyüyüp bütün evi kaplamaya başlıyor. Eğer Kemal’in hayatında başka gerçek duygular, başka mücadeleler, başka sorumluluklar ve hayatın ağırlığı olsaydı, Füsun’a duyduğu his bu kadar büyüyüp takıntıya dönüşmeyecek, belki de Füsun’un hayatını bu kadar derinden tüketmeyecekti. Romanın sonunda kurulan müze de bana göre aşkın değil, suçluluğun ve vicdan yükünün estetikleştirilmiş hâli; çünkü Kemal, kitapta söylediği gibi insanların utandıkları şeyleri sergilediklerinde onları gururlandırdıklarına inanıyor. Bu yüzden müze, bana göre Füsun’u gerçekten yaşatmaya çalışmaktan çok, Kemal’in kendi içinde büyüttüğü takıntının başka
·
35 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.