Kitabın karakteri ile ilgili serinin birinci kitabını biraz hatırlatmak istiyorum. Ayperi Ak… Soyadı “Ak”tı ama ruhunun derinliklerinde yıllardır taşıdığı karanlık, adının anlamıyla çelişen sessiz bir gölge gibiydi. Yirmi sekiz yaşında bir sosyal bilgiler öğretmeni olan Ayperi, çocukluğunda yaşadığı ağır bir travmanın izleriyle yaşamayı öğrenmişti, dışarıdan güçlü, neşeli ve aydınlık görünse de içinde kimseye göstermediği kırık bir dünya vardı. Babasının “gördüğüm en güzel şey” diyerek verdiği bu isim, onun hayatındaki belki de tek saf hatıraydı. Ne zaman kötü hissetse “iyiyim” diyerek acısını saklayan Ayperi’nin kurduğu duvarlar, bir gün beklenmedik bir karşılaşmayla sarsıldı. Çünkü bazen insanın en karanlık anında karşısına çıkan biri, içinde sakladığı ışığı yeniden hatırlatmak için gelir, onların hikayesi de tesadüften çok, kaçınılmaz bir kaderin başlangıcı gibiydi.
İnsan bazen geçmişin tüm travmasınını bir pamuk şekeri satan birinde hatırlar. Hatta o an öyle ağır gelir ki sana, yanıbaşında bir çukur olsa kendi isteğiyle girecek kadar. Geçmiş, geçmişte kalmıyordu işte. Onu her an hatırlatan bir an beliriyordu. Hatırlamak istemediği aniden önüne çıkıyordu. Sanki Evren geçmişin kötü anılarını onu hatırlatmak için bir oyun oynuyordu. Ama Ayperi de kararlıydı, anısıyla yüzleşecekti. Öyle de yaptı… belki de her biriyle…
Bir de sevgi vardı hayatta değil mi, tüm yaraları iyileştiren. Çünkü insanı en çok sevildiğinde iyileşir. Ayperi de inişli çıkışlı ruh hali içinde, belki de bir tek sevgiye tutunmak istedi. İnişli dedim çünkü belki de tam olarak anlatılmayan biri geçmiş, onda bir güvensizlik oluşturmuştu. Demek ki hayatta her şey olduğu gibi anlatmak gerekiyordu. Ömer gecikmeli de olsa anlattıkları ile Ayperi ‘yi ikna edebilecek mi dersiniz?
Belki de daha önemlisi kitabın bittiği final sahnesi, yerini mutlu bir habere bırakacak mı? Devamında neler olacak merakla bekliyorum…
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.